هالوتستین یک استروئید آنابولیک فعال خوراکی است که به گیرنده‌های آندروژن (ARs) در سلول‌های عضلانی متصل می‌شود تا سنتز پروتئین را تحریک کند.

هالوتستین که از نظر شیمیایی به عنوان فلوکسی‌مسترون شناخته می‌شود، یک استروئید آنابولیک آندروژنیک است. از نظر ساختاری این هورمون شبیه به تستوسترون است اما یک گروه متیل اضافی به آن متصل است.

برخلاف سایر استروئیدها، این استروئید آنابولیک و آندروژنیک مصنوعی آروماتیزه نمی‌شود و شکل واقعی خود را بدون تبدیل به استروژن حفظ می‌کند.

قدرت آنابولیک و آندروژنیک هالوتستین به ترتیب 1900 و 850 است که به طور فوق‌العاده‌ای بالاتر از تستوسترون است و آن را به یکی از استروئیدهای بسیار قدرتمند تبدیل می‌کند.

مانند اکثر استروئیدهای آندروژنیک و آنابولیک دیگر، هالوتستین به روش‌های کاملاً مشابهی عمل می‌کند. این ماده، مکانیزم عمل هورمون‌های آندروژن درون‌زا را تقلید می‌کند.

هالوتستین یا فلوکسی‌مسترون با گیرنده‌های آندروژنیک واقع در نقاط مختلف بدن متصل می‌شود. این اتصال سلول‌هایی را تحریک می‌کند که به سنتز پروتئین کمک می‌کنند.

هم‌چنین سنتز پروتئین را تنظیم می‌کند، به این معنی که ساخت برخی پروتئین‌ها را افزایش می‌دهد در حالی که پروتئین‌های غیرضروری دیگر را کاهش می‌دهد.

این ماده باعث حفظ بسیاری از عناصر مهم مانند: نیتروژن، پتاسیم، سدیم و فسفر می‌شود.

هالوتستین هم‌چنین آنابولیسم پروتئین را تحریک می‌کند در حالی که کاتابولیسم اسیدهای آمینه را مهار می‌کند.

هم‌چنین دفع کلسیم از طریق ادرار را کاهش می‌دهد. همه این اقدامات به تعادل چرخه نیتروژن کمک می‌کنند.

در مردان، از آن به عنوان یک درمان جایگزین مهم برای مدیریت علائم مرتبط با کمبود تستوسترون استفاده می‌شود. این به ویژه به عنوان قرص برای هیپوگنادیسم (کم‌کاری غده‌های جنسی) اولیه استفاده می‌شود.

هم‌چنین برای نوجوانانی که تأخیر در بلوغ را تجربه می‌کنند تجویز می‌شود. این بدان معناست که هالوتستین مانند تستوسترون، رشد ویژگی‌های جنسی ثانویه را تحریک می‌کند.

در زنان، رشد برخی از انواع سلول‌های سرطان سینه را سرکوب می‌کند.تحقیقات نشان می‌دهد که: این فعالیت ضد توموری با مهار رقابتی برخی هورمون‌ها مرتبط است.

هالوتستین با تحریک ترشح عوامل تحریک‌کننده اریتروپوئیتیک، تولید گلبول‌های قرمز خون را تحریک می‌کند. گلبول‌های قرمز بیشتر به معنای اکسیژن و مواد مغذی بیشتر است که می‌توانند برای رشد سالم عضلات و بافت‌ها استفاده شوند.

افزایش عرضه اکسیژن و سایر مواد مغذی مهم نیز منجر به بهبودی سریع‌تر از هر نوع آسیب می‌شود.

از آنجایی که سنتز بسیاری از پروتئین‌های مهم را افزایش می‌دهد، عضله‌سازی و افزایش حجم نسبتاً آسان می‌شود و استخوان‌های شما نیز تقویت می‌شوند.

یک چرخه نیتروژن متعادل نیز رشد عضلانی را بهبود می‌بخشد و به بدنسازان کمک می‌کند تا به اهداف خود برسند زیرا مقدار مناسبی از پروتئین‌ها برای رشد عضلانی در دسترس هستند. این امر قدرت و انرژی کلی بدنسازان را افزایش می‌دهد.

یکی از ویژگی‌های خاص هالوتستین این است که سطح پرخاشگری را در کاربران افزایش می‌دهد. این را می‌توان یک مزیت در نظر گرفت زیرا می‌توان از آن به عنوان یک انگیزه برای انجام تمرینات شدیدتر استفاده کرد.

هالوتستین به دلیل چرخه کاتینگ خود مشهور است، به این معنی که به خلاص شدن از چربی اضافی بدن کمک می‌کند. این ماده با ایجاد کمبود کالری در بدن، چربی اضافی ذخیره شده در بدن را کاهش می‌دهد. این نه تنها توده عضلانی بدون چربی را افزایش می‌دهد، بلکه بدن را از هرگونه تحلیل عضلانی محافظت می‌کند.

نوجوانان با بلوغ دیررس و هم‌چنین افرادی که دچار کمبود تستوسترون هستند باید مصرف هالوتستین را شروع کنند. هالوتستین هم‌چنین برای تسکین سرطان پستان عودکننده پاسخ‌دهنده به آندروژن برای زنان تجویز می‌شود.

علاوه بر این، بدنسازانی که به دنبال کاهش چربی اضافی بدن و بهبود فیزیک خود هستند، باید هالوتستین را امتحان کنند!

افرادی که قصد ساخت و افزایش حجم عضلات را دارند نیز باید این استروئید آنابولیک آندروژنیک را امتحان کنند.

هالوتستین فقط به صورت خوراکی یعنی قرص موجود است. از آنجایی که یک استروئید خوراکی است، توصیه می‌شود هالوتستین با معده خالی مصرف شود. دلیل این امر افزایش فراهمی زیستی است.

اطمینان حاصل کنید که در طول دوره مصرف هالوتستین، مایعات کافی در طول روز مصرف می‌کنید. در صورتی که دوز را فراموش کردید، دوز خود را دو برابر نکنید!

در حالی که هیچ دستورالعمل ثابتی برای دوز هالوتستین وجود ندارد اما اطلاعات کافی بسته به هدف مصرف در دسترس است.

اگر از آن به عنوان درمان جایگزین برای هیپوگنادیسم استفاده می‌کنید، محدوده دوز معمولاً بین 5-20 میلی‌گرم است. برای زنان مبتلا به سرطان پستان، دوز تجویز شده اغلب بین 10-40 میلی‌گرم است.

اگر هدف شما از مصرف بیشتر مربوط به تناسب اندام است و هم‌چنین اگر مبتدی هستید، باید با 10-20 میلی‌گرم هالوتستین شروع کنید.

اگر بدن به دوز اولیه کوچک به خوبی پاسخ دهد، می‌توانید تا 40 میلی‌گرم در روز افزایش دهید. به یاد داشته باشید که این حداکثر دوزی است که باید به دنبال آن باشید. هر چیزی بالاتر از 40 میلی‌گرم خطرناک است و ممکن است عوارض جانبی شدیدی داشته باشد.

برخی افراد اغلب برای 3 هفته اول 20-30 میلی‌گرم را انتخاب می‌کنند اما در هفته آخر تا 40 میلی‌گرم افزایش می‌دهند.

می‌توانید آن را به صورت یک دوز واحد مصرف کنید یا آن را به 2-3 دوز کوچک تقسیم کنید. توصیه من روش دوم است.

مدت زمان چرخه معمول 2-4 هفته است. بسیاری از افراد از این روش استفاده می‌کنند زیرا شروع هرگونه عوارض جانبی ناشی از هالوتستین را به حداقل می‌رساند.

ممکن است برخی بدنسازان را با چرخه طولانی‌تر ببینید. این می‌تواند آن‌ها را در معرض خطر بالاتری از تجربه عوارض جانبی قرار دهد.

بهتر است آهسته اما با احتیاط عمل کنید!

برای به دست آوردن چیزی، باید چیزی را از دست بدهید. قطعاً برخی عوارض جانبی وجود دارند که باید قبل از شروع چرخه هالوتستین با آن‌ها آشنا شوید.

شاید شایع‌ترین و در عین حال خطرناک‌ترین آن‌ها مسمومیت کبدی باشد که در نهایت منجر به یرقان و تغییر رنگ پوست می‌شود. اثرات خطرناکی بر سلامت قلب و عروق وجود دارد، مانند فشار خون بالا.

هم‌چنین تأثیرات جنسی نیز وجود دارد، مانند: اختلال نعوظ، ژنیکوماستی، کاهش میل جنسی و کاهش تعداد اسپرم.

زنان نیز برخی مشکلات در قاعدگی، تورم پستان و افزایش خصوصیات مردانگی را گزارش کردند.

برخی نیز کاهش سطح گلوکز خون و عدم تعادل در سطح هورمون‌ها را تجربه کردند.

در حالی که هر دو استروئید آنابولیک آندروژنیک با ساختار شیمیایی مشابه و هدف مشترک افزایش سطح تستوسترون هستند، تحقیقات نشان می‌دهند که: ناندرولون به طور بالقوه برای بهبود مفاصل استفاده می‌شود. از آن به عنوان یک درمان بالقوه برای آسیب‌های روتاتور کاف استفاده می‌شود.

هم‌چنین ثابت شده است که هدف اصلی عمل ناندرولون، عضله اسکلتی است. این باعث رشد می‌شود که به نوبه خود خطر ابتلا به سندرم متابولیک را به حداقل می‌رساند.

ترنبولون یکی از قوی‌ترین استروئیدهای موجود در بازار است.

ترنبولون برای افزایش اشتها و رشد عضلات استفاده می‌شود. ترنبولون با افزایش جذب گلوکز توسط عضلات عمل می‌کند. این منجر به رشد بهینه عضلات و در نتیجه افزایش توده عضلانی بدون چربی می‌شود.

مسمومیت کبدی یکی از عوارض جانبی شایع هر دو استروئید آنابولیک آندروژنیک است.

هر دو استروئید به روش‌های مشابهی عمل می‌کنند، زیرا رشد عضلانی را افزایش می‌دهند، سطح تستوسترون را بهبود می‌بخشند و چربی را می‌سوزانند.

اگرچه هالوتستین و دیانابول با بهبود تعادل نیتروژن کار می‌کنند اما دیانابول به استروژن آروماتیزه می‌شود و منجر به بسیاری از عوارض جانبی ناخواسته می‌شود.

ببین دوست عزیز، این هورمون درون غده‌ی هیپوفیز که داخل مغز قرار داره به صورت طبیعی روزانه 500 میلی‌گرم ترشح می‌شود.

کاری که می‌کنه اینکه باعث تحریک کبد می‌شه و در نتیجه، کبد هم یک چیزی به نام «فاکتور رشد شبه انسولین (IGFs)» تولید می‌کند. بعد همین IGFs سبب ایجاد رشد و بازسازی استخوان‌ها و بافت‌های بدن شامل: عضلات، پوست و… می‌شود.

تولید این هورمون در بدن آدمیزاد توسط یک سری عوامل کنترل می‌شود:

خوب حالا چرا به این‌ها اشاره کردم؟!

چون این عوامل زمانی وارد عمل می‌شوند که ضربان قلب‌تان بالا و پایین می‌شود. در طول روز نزدیک به 20 بار این اتفاق رخ می‌دهد. بیشترین دوز هورمون رشد درست بعد از اینکه می‌خوابید ترشح می‌شود (حالا هی تو اینستا چرخ بزنید)

راستش این هورمون بیشتر از اینکه برای شما مهم باشه برای کودکان و نوجوان‌ها مهم است. سطح این هورمون در دوران بلوغ به شدت افزایش پیدا می‌کند و در 20 سالگی به اوج خودش می‌رسد، سپس یواش یواش میزان ترشح آن کم می‌شود.

البته اگر غده هیپوفیز سالمی داشته باشید در تمام طول عمر این هورمون ترشح می‌شود.

نکته مهم: هورمون رشد یا سوما یک هورمون برپایه پروتئین است که در مغز تولید می‌شود در حالی که استروئیدها هورمون‌های جنسی هستند.

گذشته این هورمون کمی وحشتناک است. در دهه 50 از این هورمون برای درمان اختلال کوتوله بودن در کودکان استفاده می‌شد. اما محل تامین این هورمون است که داستان را جالب می‌کند.

پزشکان مجبور بودند از ترشحات غده هیپوفیز جسد آدم‌های مرده استفاده کنند. 

اما اوضاع بدتر هم می‌شود. در سال 1985، عده‌‌ای از همان کودکانی که با این هورمون تحت درمان قرار گرفته بودند بر اثر یک عارضه مغزی از بین رفتند. بعد در کالبدشکافی، علت مرگ آن‌ها استفاده از همان هورمون رشد استخراج شده از جسد افراد مرده، تشخیص داده شد.

با این حال در دهه 80 میلادی یکی از مهم‌ترین شرکت‌های داروسازی دنیا با نام (Genentech) که می‌توانم به جرات بگم اغلب مردم دنیا، سلامتی خود را مدیون آن‌ها هستند، هورمون رشد یا سوماتروپین را به صورت مصنوعی درون آزمایشگاه تولید کردند. به افتخارشون باید دست زد. (حالا هی بگین اپل یا سامسونگ!!)

این‌ها را گفتم که بگم این هورمون تولید شد تا به درمان مشکل کوتاهی قد و افرادی که این هورمون داخل بدن‌شان کم است کمک کند. تا اینجای کار ربطی به بدنسازی نداشت!

به عنوان مثال: اگر کسی به خاطر سرطان یا هر بیماری دیگر تحت شیمی‌درمانی یا رادیودرمانی قرار می‌گرفت و به غده هیپوفیزش آسیب وارد می‌شد از این هورمون برای درمانش استفاده می‌کردند.

هنوز فکر می‌کنید هورمون رشد یا سوماتروپین چیز بدیه؟!

اما هنوز هم نوبت به استفاده از این هورمون در بدنسازی نرسیده بود. چرا که مهم‌ترین دلیل استفاده از هورمون رشد یا سوما، مبارزه با پیری است!

منظورم این نیست که عمر شما را زیاد می‌کند. منظورم این است که کیفیت زندگی را در سنین بالا هم‌چنان حفظ می‌کند:

این‌ها را برای این گفتم که بدانید بخش اعظم افرادی که از سوماتروپین استفاده می‌کنند اصلاً بدنساز نیستند! واقعاً خسته کننده است رسانه‌ها همیشه یک بدنساز را در حال مصرف سوما نشان می‌دهند. این در حالی است که در سراسر دنیا نزدیک به 2 میلیارد دلار از این هورمون فقط برای مبارزه با پیری مصرف می‌شود!

اولین بار از این هورمون در ورزش بیسبال برای افزایش سرعت ریکاوری ورزشکارها پس از آسیب دیدگی استفاده شد. چرا که این هورمون سبب تحریک سنتز کلاژن می‌شد که برای تقویت غضروف‌ها، استخوان‌ها، تاندون‌ها و مفاصل بسیار مفید است.

اوضاع خوب بود تا اینکه در سال 2009 یا 2010 دانشمندان، راهی برای تشخیص این هورمون در بدن ورزشکارها پیدا کردند و استفاده از آن به طور رسمی در ورزش ممنوع شد.

این‌ها را گفتم که بگم استفاده از سوما برای عضله سازی و چربی سوزی نبود. راستش را بخواهید سوماتروپین به اندازه تستوسترون و انسولین سبب عضله سازی یا به اندازه چربی سوزها سبب چربی سوزی نمی‌شه!

اما سوما در ترکیب با این داروهایی که اشاره کردم اثر آن‌ها را تقویت می‌کند و باید گفت یکی از دلایل مصرف آن توسط بدنسازهای حرفه‌ای همین موضوع است. (تستوسترون مثل بنزین می‌ماند و سوما مثل ترکیب کمکی می‌ماند که درون باک می‌ریزید!)

اما جلوی شایعه را که نمی‌شه گرفت! استفاده از سوماتروپین، با کمک همین شایعات وارد بدنسازی شد. 

اول از همه باید بگم که سوما یک داروی گرانه. چقدر گران؟

کاری به قیمت و اصل بودن جنس داخل کشور ندارم اما قیمت هر 100 واحد بین‌الملل (IU) آن بسته به برند تولیدکننده بین 500 تا 1000 دلار است. حالا خودتان حساب و کتاب کنید. (هر واحد بین الملل برابر 3 میلی‌گرم است)

در طول هفته تمرینی باید 2-3 بار و هر دفعه بین 12-15 واحد دریافت کنید.

البته دوزی که پزشک‌ها برای مصرف توصیه می‌کنند روزانه 2 واحد است. هر چند این میزان مصرف به اندازه 3 بار در هفته برای چربی سوزی در دراز مدت توصیه می‌شود.

برای عضله سازی باید به صورت متناوب، دوزهای بالا را مصرف کنید. گاهی روزانه 20 واحد را بدنسازهای حرفه‌ای مصرف می‌کنند. البته این کار را هر روز انجام نمی‌دهند و به صورت متناوب این کار را می‌کنند.

به هر حال روش درست مصرفش این است که:

به طور کلی بدنسازها یک دوره 20 هفته‌ای سوما مصرف می‌کنند.

نکته طلایی: اگر بین 20-50 سال سن دارید، سوما را باید ابتدای صبح با شکم خالی استفاده کنید 6-8 ساعت بعد هم می‌توانید نوبت دوم تزریق را انجام بدهید.

چون قبل از خواب، خود بدن سوما ترشح می‌کند و تزریق در آن زمان، فقط باعث اختلال در چرخه طبیعی بدن می‌شود. اگر هم بالای 50 سال سن دارید می‌توانید درست قبل از خواب استفاده کنید.

نکته مهم: هورمون رشد را هم‌زمان با انسولین مصرف نکنید. چرا که اثر آن را کاهش می‌دهد. بدن نیز وقتی هورمون رشد ترشح می‌شود سطح انسولین را پایین می‌آورد.

تا جایی که می‌توانید بخورید چرا که هورمون رشد اجازه ایجاد چربی را نمی‌دهد بنابراین اغلب کالری‌ها تبدیل به عضله می‌شوند. به ازای هر کیلو وزن بدن 3 گرم پروتئین و میزان زیادی کربوهیدرات مصرف کنید.

هر 2-3 ساعت یک وعده غذایی مصرف کنید تا سوخت و ساز را بالا نگه دارید. توجه داشته باشید که با افزایش سوما در خون، اشتها کاهش می‌یابد!

مصرف هورمون رشد مثل هر چیز دیگری، اگر با میزان‌های توصیه شده مصرف بشود مشکلی ایجاد نمی‌کند. البته یک سری عوارض کلی وجود دارد مثل:

البته مصرف طولانی مدت آن با دوز کم، عوارض خیلی کمی را به همراه دارد.

اما مصرف دوزهای بالاتر منجر به عارضه‌ای به نام آکرومگالی می‌شود. این بیماری، سبب رشد بیش از حد سر، پاها و دست‌‌ها می‌شود. حتی بینی، فک و پیشانی نیز شاهد افزایش اندازه خواهند بود! هم‌چنین باعث کش آمدن و بزرگ شدن اعضای داخلی بدن مثل: معده می‌شود.

البته همه این عوارض مربوط به دوزهای بالای مصرف است.

نگران نشوید، شما هم‌چنان در حال مطالعه مطلب مربوط به سوماتروپین هستید! اما سرمورلین این وسط دیگه چیه؟!

سرمورلین ماده‌ای است که سبب می‌شود تا غده هیپوفیز، هورمون رشد ترشح کند. البته مواد دیگری هم مثل سرمورلین وجود دارند که تحت مطالعه محققان قرار دارند.

چرا به این موضوع اشاره کردم؟

چون اگر با مصرف سوما مشکل دارید، با مصرف سرمورلین می‌توانید غده هیپوفیز را تحریک کنید تا به صورت طبیعی سوما تولید کند.

خوبی سرمورلین این است که ریسک بسیار پایین‌تری نسبت به هورمون رشد دارد و دیگر نگران اوردوز هم نخواهید بود.

اما استفاده از سرمورلین یک مشکل دارد: خیلی گران است. 

البته مشکل دیگری که دارد این است که نیمه عمر کوتاهی دارد و مدت زمانی که بتواند ترشح هورمون رشد را تحریک کند، کوتاه است. به همین دلیل باید همیشه مصرفش کرد.

البته محققان روی داروهایی کار می‌کنند که بتوانند همین اثر را در مدت زمان طولانی‌تری داشته باشند. امیدوارم موفق شوند.

نکته مهم: یک سری مکمل‌ها مثل: گلوتامین و آرژنین هم باعث تحریک غده هیپوفیز به ترشح هورمون رشد می‌شوند. به همین دلیل است که در شبکه‌های ماهواره‌ای به شما می‌گویند: برای افزایش قد، آرژنین مصرف کنید. اما اثر آرژنین آن‌چنان هم روی افزایش سوما زیاد نیست. پس گول نخورید!

توصیه طلایی: همان‌طور که اول مطلب گفتم، هورمون رشد، کبد را تحریک می‌کند تا IGFs تولید کند. بنابراین بهتر است قبل از مصرف سوما، ابتدا فکری به حال پاکسازی کبد بکنید.

نکته جالب: هورمون رشد یک استروئید نیست و نیازی به دوره پاکسازی ندارد.

یک سری مکمل وجود دارند که مدعی افزایش سطح هورمون رشد در بدن هستند. سازندگان این مکمل‌ها مدعی هستند ترکیبات درون این مکمل‌ها می‌تواند باعث رشد عضلانی، قدرت، چربی سوزی، افزایش سطح انرژی و سرعت گرفتن ریکاوری شود. در ادامه نگاهی به فهرست این ترکیبات می‌اندازم:

آمینو اسیدی ضروری است که نقش مهمی در سنتز پروتئین و عملکرد سلولی بازی می‌کند.

البته که تحقیقات نشان می‌دهند مصرف لیزین باعث افزایش سطح هورمون رشد نمی‌شود!

یک آمینو اسید است که بدن برای سنتز اکسید نیتریک از آن استفاده می‌کند. آرژنین باعث گشاد شدن عروق خونی و بهبود عملکرد تمرینی می‌شود.

این ترکیب هم مثل لیزین باعث افزایش سطح هورمون رشد نمی‌شود.

یک تحقیق وجود دارد که نشان می‌دهد ترکیب آرژنین و آمینو اسید اورنیتین باعث افزایش سطح هورمون رشد مردانی که وزنه می‌زنند، می‌شود.

اول اینکه، تحقیقات زیادی وجود دارند که نشان می‌دهند انجام تمرینات با وزنه، به تنهایی باعث افزایش سطح هورمون رشد می‌شود. بنابراین نمی‌توان به طور قطع گفت آیا مکمل، عامل افزایش هورمون بوده یا تمرین بدنسازی!

در ضمن، تحقیقات بعدی نیز روش این تحقیق را زیر سوال برده‌اند.

اورنیتین نیز آمینو اسیدی است که در تنظیم اوره و سطح آمونیاک بدن نقش دارد.

یک سری تحقیقات وجود دارند که نشان می‌دهند مصرف اورنیتین می‌تواند باعث افزایش سطح هورمون رشد شود.

البته 2 مشکل وجود دارد:

اول اینکه برای افزایش سطح هورمون رشد باید مقدار بالایی از این آمینو اسید را مصرف کرد که عملاً باعث درد شکمی می‌شود!

دوم اینکه افزایش هورمون رشد در این تحقیق، فقط 90 دقیقه طول می‌کشد در صورتی که برای اثر بخشی هورمون رشد، این افزایش باید روزها ادامه داشته باشد.

گلوتامین فراوان‌ترین آمینو اسید در بدن است. اغلب تحقیقات در مورد اثر گلوتامین روی هورمون رشد متناقض هستند. بعضی خبر از افزایش سطح هورمون می‌دهند و بعضی دیگر هیچ اثری را نشان نمی‌دهند.

تحقیق عجیب دیگری نشان می‌دهد مصرف مکملی حاوی گلوتامین، لیزین و آرژنین باعث افزایش 682 درصدی هورمون رشد در 2 ساعت شده است!‌

البته محققانی که این تحقیق را انجام دادند برای شرکت تولید کننده مکمل مذکور کار می‌کردند!!

گابا، آمینو اسید خاصی است که نقش بازدارنده انتقال دهنده عصبی را بازی می‌کند یعنی جلوی انتقال پیام‌های عصبی بین نورون‌ها را می‌گیرد.

هم‌چنین باعث کاهش استرس و خواب‌آوری می‌شود.

بله گابا باعث افزایش سطح هورمون رشد می‌شود اما این اثر خیلی کوچک است.

این همان مخملی است که شاخ‌های گوزن را پوشش می‌دهد که در پزشکی سنتی چینی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این مکمل حاوی فاکتور رشد شبه انسولین (IGF-1) است که رابطه‌ای نزدیک با هورمون رشد دارد.

البته هیچ اثری در افزایش هورمون رشد پس از مصرف این مکمل دیده نشده است.

لوبیا مخملی گیاهی از خانواده حبوبات است که در آمریکای شمالی کاشته می‌شود. این دانه‌ها حاوی لوودوپا (L-DOPA) است. این آمینو اسید کارش تولید دوپامین، کنترل امور شناختی و… است.

تحقیقات روی این ترکیب نیز نشانی از اثرگذاری بالا ندارند.

نتیجه این بخش: برخلاف تبلیغات شرکت‌های سازنده، ترکیبات طبیعی خیلی کمی وجود دارند که بتوانند تاثیر معناداری روی سطح هورمون رشد داشته باشند.

اگر قصد عضله سازی دارید با توجه به قیمتی که سوماتروپین اصل دارد چندان مصرف آن توجیه‌پذیر نیست! اگر قصد مصرف دارید بهتر است همراه با تستوسترون مصرف کنید. پس اگر داخل باشگاه گفته‌اند سوما بزنید تا بشوید غول! حرف مفت زده‌اند! 

اما اگر قصد چربی سوزی دارید، مصرف سوما همراه با تستوسترون بسیار موثر است. (سوما به خصوص برای افرادی که فست فود زیاد می‌خورند جالب است چرا که اجازه چربی سازی را نمی‌دهد)

اگر دچار آسیب دیدگی شده‌اید، هورمون رشد یکی از بهترین داروهایی است که می‌توانید مصرف کنید. چرا که سرعت ریکاوری را به شدت افزایش می‌دهد.

به هر حال یک چیز مشخص است: مصرف دوزهای بالا سوما سبب افزایش اثرات جانبی آن می‌شود. در ضمن، مصرف سوما باعث افزایش قدرت هم نمی‌شود. (به چاخان‌هایی که داخل باشگاه می‌گویند توجه نکنید!)

مسترون یا پروپیونات دروستانولون یک استروئید روغنی (بر پایه روغن) است که به صورت تزریقی استعمال می‌شود.

شرکت «سینتکس» (Syntex) این استروئید را در اواخر دهه 1950 تولید کرد اما تا دهه 70 وارد بازارهای تجاری نشد.

بله، مسترون هم زمانی یک استروئید قانونی بود. در واقع، حدود 2 دهه در دسترس بود.

با این حال، این ماده در درجه اول توسط ورزشکاران یا بدنسازان استفاده نمی‌شد و برای تقویت رشد عضلانی و افزایش توانایی ورزشی نیز طراحی نشده بود.

در واقع، مسترون به عنوان بخشی از درمان سرطان سینه استفاده می‌شد.

در وهله اول به عنوان یک ضداستروژن تولید شد که در کنار سرم‌ها برای کمک به درمان سرطان سینه استفاده می‌شد.

برای زنانی که تحت درمان بودند، سطح استروژن به شدت کاهش یافت. با این حال، کاربران شاهد افزایش وزن، توده عضلانی و قدرت هم بودند.

از آنجایی که این یک استروئید ضداستروژن است، احتمالاً از قبل حدس می‌زنید که آروماتیزه نمی‌شود و به استروژن تبدیل نمی‌شود.

با این حال، هنوز هم دارای بسیاری از خواص آندروژنیک و آنابولیک است، اگرچه برخی آن را یک آندروژن بسیار قوی نمی‌دانند.

این یک فرض نادرست است زیرا مسترون در واقع بسیار قدرتمند است.

به اندازه ترنبولون یا وینسترول قوی نیست اما به راحتی می‌توان 4-9 کیلوگرم عضله با آن ساخت.

مسترون به استروژن تبدیل نمی‌شود و عوارضی مثل: تجمع آب را ندارد. مسترون به چربی سوزی کمک می‌کند.

وقتی در حال چربی سوزی هستید، میزان کالری مصرفی را کاهش می‌دهید و این منجر به کمبود انرژی می‌شود.

جدای استفاده از محصولاتی مثل: پری ورک اوت، می‌توانید از مسترون استفاده کنید تا شاهد افزایش سطح انرژی و استقامت باشید.

هفته‌ای 200-300 میلی‌گرم مسترون را به صورت روزانه در دوزهای کم تزریق کنید.

هفته‌ای 500-300 میلی‌گرم مسترون را به صورت روزانه در دوزهای کم تزریق کنید.

هفته‌ای 2 بار تزریق صورت می‌گیرد. (هر بار 200-300 میلی‌گرم)

اگر طاسی و ریزش مو در خانواده شما ارثی است، مصرف استروئیدهایی مثل: مسترون می‌تواند باعث افزایش سرعت ریزش مو شود.

اگر فرد عصبی و پرخاشگری هستید مصرف مسترون می‌تواند باعث افزایش این نشانه‌ها شود.

مصرف استروئیدها به طور کلی باعث کاهش تولید طبیعی تستوسترون در بدن می‌شود.

به همین دلیل نیاز به استفاده از دوره پاکسازی استروئید است. (نولوادکس 40 میلی‌گرم روزانه 4 هفته برای پاکسازی)

علاوه بر درد محل تزریق، استفاده از مسترون در محل تزریق می‌تواند باعث بروز عفونت شود. برای تزریق باید از سرنگ‌های استریل استفاده کرد و تزریق نیز باید به صورت حرفه‌ای صورت بگیرد.

تستوسترون سوسپانسیون یک مشتق تستوسترون غیر استری شده بر پایه آب است. این ماده به سرعت گیرنده‌های آندروژن را در عضلات تحریک می‌کند و در نتیجه باعث افزایش توده عضلانی و استقامت عضلانی می‌شود.

تستوسترون سوسپانسیون یک مشتق تستوسترون غیر استری شده بر پایه آب است، برخلاف برخی استروئیدهای دیگر که بر پایه روغن هستند.

از آنجایی که بر پایه آب است نیمه عمر بسیار کوتاهی دارد، بنابراین تزریقات منظم مورد نیاز خواهد بود.

البته، به سرعت توسط عضلات جذب می‌شود جایی که بلافاصله شروع به تحریک گیرنده‌های آندروژن می‌کند. بنابراین، منجر به افزایش سریع توده عضلانی و سطح قدرت می‌شود و بسیار قوی است.

این یکی از قوی‌ترین اشکال تستوسترون است که در حال حاضر وجود دارد.

از آنجایی که هیچ استری به تستوسترون سوسپانسیون متصل نیست، این بدان معناست که هر میلی‌گرم آن تستوسترون در خالص‌ترین شکل خود است. بنابراین بسیار سریع‌الاثر و فوق‌العاده قدرتمند است.

اشکال دیگری از تستوسترون وجود دارند مثل: تستوسترون پروپیونات، تستوسترون انانتات و تستوسترون سیپیونات.

با این حال، از بین همه آن‌ها این قوی‌ترین است، اگرچه هنوز هم معایب خود را دارد که عمدتاً به دلیل سرعت جذب بالای آن است.

ورزشکاران تمایل ندارند از این استروئید استفاده کنند چون تزریقات منظم باید انجام شود.

وقتی صحبت از عضله‌سازی می‌شود، بسیاری از بدنسازان موافقند که تستوسترون سوسپانسیون بی‌نظیر است.

عدم وجود مولکول استر به این معنی است که به محض ورود به بدن می‌تواند بلافاصله شروع به کار کند.

این به ایجاد تعادل مثبت نیتروژن در عضلات کمک می‌کند و به سلول‌های عضلانی اجازه می‌دهد تا نیتروژن بیشتری را حفظ کنند.

نیتروژن برای دستیابی به یک محیط آنابولیک در بدن ضروری است که برای رشد و ترمیم بافت عضلانی لازم است.

تستوسترون سوسپانسیون به تسریع نرخ سنتز پروتئین در بدن کمک می‌کند. این برای ترمیم و بازسازی عضلات پس از یک تمرین سخت در باشگاه حیاتی است.

استروئید هم‌چنین باعث افزایش چشم‌گیر قدرت در بدن می‌شود. این بسیار مهم است زیرا امکان می‌دهد وزنه‌های سنگین‌تری را در باشگاه بلند کنید.

بلند کردن وزنه‌های سنگین به این معنی است که می‌توانید عضلات را تحت فشار و تنش بیشتری قرار دهید.

هنگامی که وزنه بلند می‌کنید، پارگی‌ها و شکاف‌های میکروسکوپی در عضلات خود ایجاد می‌کنید. این پارگی‌ها و شکاف‌ها برای تسهیل رشد بافت عضلانی ضروری هستند زیرا بدن، عضلات را در هنگام استراحت بازسازی و ترمیم می‌کند.

ورزشکاران حرفه‌ای برای افزایش عملکرد در ارتفاعات بالا تمرین می‌کنند. دلیل اینکه آن‌ها در ارتفاع تمرین می‌کنند این است که هر چه بالاتر باشند، اکسیژن کمتری وجود دارد.

هر چه بدن، اکسیژن کمتری داشته باشد بیشتر باید تلاش کند. این تلاش با ایجاد گلبول‌های قرمز بیشتر انجام می‌شود که حامل‌های اکسیژن در بدن هستند.

هر چه گلبول‌های قرمز بیشتری در سیستم خود داشته باشید، اکسیژن و مواد مغذی بیشتری می‌توانید به سلول‌های خود برسانید.

هر چه اکسیژن بیشتری به آن‌ها برسد، سلول‌ها انرژی بیشتری می‌توانند تولید کنند. انرژی بیشتر به معنای عملکرد ورزشی بهتر است.

مشخص شده است که تستوسترون سوسپانسیونوسترون به تولید گلبول‌های قرمز بیشتر در بدن کمک می‌کند.

این بدان معناست که اکسیژن بیشتری می‌تواند به عضلات برسد و آن‌ها کارآمدتر خواهند شد.

این استروئید نه تنها به بهبود سطح احتباس نیتروژن و ترویج تعادل مثبت نیتروژن کمک می‌کند. هم‌چنین می‌تواند به دلایل دیگری نیز به حفظ بدن در حالت آنابولیک کمک کند.

چگونه؟

خب، به این دلیل است که از هورمون‌های گلوکوکورتیکوئیدی مانند کورتیزول جلوگیری می‌کند.

کورتیزول یک هورمون استرس است که وقتی استرس داریم یا وقتی در باشگاه بیش از حد به خود فشار می‌آوریم ترشح می‌شود که در واقع کاتابولیک است.

دلیلش این است که به طور طبیعی سطح تولید تستوسترون را سرکوب می‌کند. هر چه تستوسترون کمتری در بدن داشته باشیم، عضلات کمتری خواهیم ساخت.

تستوسترون سوسپانسیون تولید و ترشح این هورمون‌ها را سرکوب می‌کند که به نوبه خود به حفظ بدن در حالت آنابولیک کمک می‌کند که برای رشد و ترمیم بافت عضلانی ضروری است.

دوزهای این دارو بسته به قدرت چرخه، از 50 میلی‌گرم در روز تا 200 میلی‌گرم در روز متغیر است.

چرخه پیشرفته:

طول چرخه (6 هفته در مجموع)

هفته‌های 1-6:

این ممکن است عجیب به نظر برسد اما اگر از تستوسترون سوسپانسیون استفاده کنید، سطح تولید تستوسترون طبیعی شما کاهش می‌یابد.

دلیلش این است که بدن احساس می‌کند سطح تستوسترون به طور غیرعادی بالا است و احتمالاً مشکلی وجود دارد.

بسیاری از بدنسازان در واقع پس از پایان یک دوره استروئید مجبور به دریافت تزریقات درمانی جایگزین تستوسترون می‌شوند زیرا قادر به تولید تستوسترون به طور طبیعی نیستند.

فشار خون بالا به عنوان قاتل خاموش شناخته می‌شود زیرا تشخیص آن بسیار دشوار است.

فشار خون بالا می‌تواند باعث سکته مغزی، بیماری قلبی، حملات قلبی، آسیب کلیه، نارسایی اندام و موارد دیگر شود.

عوارض جانبی آندروژنیک مرتبط با تستوسترون سوسپانسیون شامل: ریزش مو، پوست چرب، آکنه و احتمالاً ژنیکوماستی است.

فقط توجه داشته باشید، ریزش مو تنها در صورتی رخ می‌دهد که از قبل مستعد طاسی با الگوی مردانه باشید.

اگر نیستید نگرانی نباشید.

مانند تمام دوره‌های استروئید، درمان پس از چرخه یا دوره پاکسازی همیشه لازم است. دوره پاکسازی باید شامل داروهای کلومید و نولوادکس باشد.

کلومید: 250، 100 و 50 میلی‌گرم

نولوادکس : 60، 40 و 20 میلی‌گرم

هفته‌های 1-4:

تستوسترون سوسپانسیون 50-100 میلی‌گرم در هر روز (350 – 700 میلی‌گرم در هفته)

سیکل پیشرفته:

طول سیکل (6 هفته در مجموع)

هفته‌های 1-6:

کنجکاو هستید که چگونه برخی از بدنسازان و مدل‌های تناسب اندام قبل از مسابقات یا عکاسی به کاهش وزن سریع دست می‌یابند؟

در حالی که رژیم غذایی سخت و تمرینات شدید نقش‌های اصلی را ایفا می‌کنند، بسیاری از ورزشکاران نخبه به ترکیباتی روی می‌آورند که کاهش وزن را تسریع می‌کنند.

یکی از این ابزارها T3 است که با نام سیتومل نیز شناخته می‌شود، در حالی که دیگری T4 است که با نام سینتروید نیز شناخته می‌شود. در این مطلب، به هورمون‌های فعال تیروئید T3 و T4 و دلیل استفاده بدنسازان از آن‌ها در طول آماده‌سازی برای مسابقات می‌پردازم.

عوارض جانبی احتمالی و چگونگی بازگرداندن تولید طبیعی هورمون تیروئید توسط ورزشکاران پس از آماده‌سازی را بررسی خواهم کرد.

غده تیروئید در پایه گردن قرار دارد و بر طیف وسیعی از فرآیندهای بدن از جمله: رشد مغز، عملکرد قلب و عملکرد گوارش تأثیر می‌گذارد.

این غده، هورمون‌های فعال بیولوژیکی T3 و T4 را تولید می‌کند که نقش مهمی در تنظیم سوخت و ساز دارند.

T4 (تیروکسین) به مقدار بیشتری نسبت به T3 (تری‌یدوتیرونین) تولید می‌شود و به عنوان پیش‌ساز T3 عمل می‌کند.

حدود 40% از T4 در بدن از طریق فرآیند حذف یک گروه ید از حلقه بیرونی آن (دی‌یدیناسیون) به T3 تبدیل می‌شود.

پس از تبدیل، سلول‌های بدن از T3 برای رساندن اکسیژن و تولید انرژی در بافت‌ها و غدد مختلف بدن استفاده می‌کنند.

غده تیروئید 20% از کل T3 بدن را تولید می‌کند در حالی که 80% باقیمانده در خارج از غده تیروئید در بافت‌های دیگر ایجاد می‌شود.

بیشتر افراد روزانه بین 10-22 میکروگرم T3 و 94-110 میکروگرم T4 ترشح می‌کنند.

برخی افراد ممکن است تحت تأثیر بیماری‌های تیروئید از جمله کم‌کاری تیروئید یا پرکاری تیروئید قرار گیرند.

در بیشتر موارد، این شرایط ناشی از بیماری‌های خودایمنی هستند اما ممکن است به شدت تحت تأثیر کمبودهای غذایی، جراحی‌ها یا استفاده از داروهای خاص نیز قرار گیرند.

کم‌کاری تیروئید وضعیتی است که در آن تیروئید کم‌کار است و مقادیر کافی از هورمون‌های تیروئید را تولید نمی‌کند.

بیشتر افرادی که برای کم‌کاری تیروئید آزمایش می‌شوند، سطوح پایین T3 و T4 آزاد را نشان می‌دهند در حالی که سطوح TSH (هورمون تحریک‌کننده تیروئید) آن‌ها بالا یا خارج از محدوده مرجع بهینه است.

در مقابل، پرکاری تیروئید وضعیتی است که در آن تیروئید بیش‌فعال است و مقادیر بیش از حد T4 (تیروکسین) تولید می‌کند.

افرادی که برای پرکاری تیروئید آزمایش می‌شوند، معمولاً سطوح TSH بسیار پایینی دارند در حالی که سطوح T3 و T4 آزاد آن‌ها بالا است.

افرادی که تحت تأثیر یکی از بیماری‌های تیروئید فوق هستند، معمولاً برای دستیابی به عملکرد صحیح تیروئید نیاز به مصرف دارو دارند.

افراد مبتلا به کم‌کاری تیروئید معمولاً سینتروید (T4 مصنوعی)، سیتومل (T3 مصنوعی) یا داروی ترکیبی تیروئید که حاوی هر دو T3 و T4 مصنوعی است مصرف می‌کنند.

سینتروید یا لووتیروکسین، توسط بیشتر پزشکان برای درمان کم‌کاری تیروئید تجویز می‌شود زیرا رویکرد ملایم‌تری را ارائه می‌دهد و تمایل به عوارض جانبی کمتری دارد.

با این حال، سیتومل یا لیوتیرونین نیز ممکن است برای کم‌کاری تیروئید تجویز شود و شکل تهاجمی‌تری از درمان را ارائه می‌دهد.

برخی از پزشکان و متخصصان پزشکی تمایل دارند از تجویز سیتومل خودداری کنند زیرا T3 به سرعت جذب می‌شود و ممکن است در برخی بیماران منجر به مسمومیت خفیف با هورمون تیروئید شود.

از سوی دیگر، استفاده از داروهای ترکیبی تیروئید در چند سال اخیر رو به افزایش بوده و توسط بسیاری از متخصصان پزشکی به عنوان یک راه‌حل امیدوارکننده برای مدیریت هورمون تیروئید تلقی می‌شود.

یک مطالعه اخیر نشان داد که: 23 بیمار که به استفاده از درمان ترکیبی به جای مونوتراپی روی آوردند، بهبودهای عمده‌ای در کیفیت زندگی و عملکرد شناختی نشان دادند.

به دلیل ماهیت تهاجمی‌تر سیتومل در مقایسه با سینتروید، بسیاری از بدنسازان از آن به عنوان ابزاری برای کاهش وزن سریع استفاده کرده‌اند تا عملکرد خود را افزایش دهند و وزن خود را تنظیم کنند.

افرادی که تحت تأثیر کم‌کاری تیروئید نیستند، ممکن است T3 مصنوعی را از بازار سیاه یا با خرید آن از وب‌سایت‌هایی که ترکیبات تحقیقاتی مانند: پپتیدها، SARMs و موارد مشابه را می‌فروشند تهیه کنند.

این ورزشکاران ممکن است T3 را به شکل سیتومل خریداری کنند یا آن را به صورت مایع، کپسول یا قرص عمومی پیدا کنند.

آن‌ها تا پایان مسابقه 50 میکروگرم را ادامه خواهند داد با این حال، برخی از مربیان ممکن است چند هفته قبل از مسابقه به آرامی دوز بدنساز خود را کاهش دهند تا جلوی از دست دادن توده عضلانی خالص را بیگرند یا از تخت شدن عضلات در روز نمایش جلوگیری کنند.

پس از اتمام مسابقه، اکثر رقابت‌کنندگان از همان پروتکل برای کاهش تدریجی استفاده می‌کنند و دوز روزانه را هر 3 روز 12.5 میکروگرم کاهش می‌دهند و 3 روز پایانی چرخه T3 خود را با مجموع 12.5 میکروگرم مصرف می‌کنند.

کسانی که فرم کپسول را انتخاب می‌کنند ممکن است 25 میکروگرم را برای کل مدت مصرف کنند یا ممکن است بسته به غلظت هر کپسول، از روش کاهش تدریجی مشابهی پیروی کنند.

در بیشتر موارد، دوزبندی کپسول‌ها بسیار دشوار است، به خصوص اگر حاوی مقادیر بیشتری از T3 باشند، مانند 50 میکروگرم در هر کپسول.

اکثر بدنسازان یا مدل‌های تناسب اندام را نمی‌بینید که سیتومل یا T4 عمومی را برای افزایش فیزیک بدنی خود خریداری کنند، زیرا T3 تقریباً 5 برابر قوی‌تر از T4 است و در شرایط عادی، بدن تنها تا 40% از T4 را به T3 تبدیل می‌کند.

اگر از ترکیب T3:T4 استفاده می‌کنید، بهتر است محصولی را خریداری کنید که نسبت 1:2 داشته باشد.

به عنوان مثال: برخی از رقابت‌کنندگان از این ترکیب هورمون تیروئید به صورت مایع استفاده خواهند کرد.

هر بطری معمولاً حدود 30 میلی‌لیتر دارد و هر میلی‌لیتر باید به ترتیب حدود 100 میکروگرم: 200 میکروگرم T3 و T4 داشته باشد.

با این حال بهتر است از حد 50 میکروگرم: 100 میکروگرم تجاوز نکنید، بنابراین رقابت‌کنندگان معمولاً فقط باید حدود 0.5 میلی‌لیتر در روز پس از رسیدن به اوج چرخه خود استفاده کنند.

برای افزایش بیشتر چربی‌سوزی، برخی از رقابت‌کنندگان ممکن است در طول چرخه T3 یا T3:T4 خود ترکیبات اضافی را اضافه کنند.

در اینجا نگاهی سریع به 2 دوره محبوب که توسط بدنسازان در هفته‌های پایانی آماده‌سازی برای مسابقه استفاده می‌شود خواهم انداخت.

کلنبوترول (کلن) همراه با T3 بسیار قدرتمند است و می‌تواند بیشتر به سوخت‌وساز بدن کمک کند.

از آنجایی که T3 معمولاً به 8 هفته استفاده محدود می‌شود، رقابت‌کنندگان ممکن است استفاده از کلن را حدود 12-16 هفته قبل از رقابت شروع کنند.

دوز شروع معمولاً حدود 20 میکروگرم در روز است و باید هر 2 هفته 20 میکروگرم افزایش یابد تا به 120 میکروگرم برسد.

بهتر است کلن را قبل از هوازی، ناشتا در صبح مصرف کنید زیرا باعث بهبود تنفس و گشاد شدن رگ‌های خونی می‌شود.

برخی از مربیان ممکن است توصیه کنند که: ورزشکاران فقط 2 روز کلن مصرف کنند و 1 روز استراحت کنند تا حداکثر اثربخشی را حفظ کرده و از خستگی آدرنال که مانع فرآیند چربی‌سوزی می‌شود جلوگیری کنند.

شاید یک دوره کات مؤثرتر استفاده از کلن، T3 و یوهمبین باشد.

به طور کلی، رقابت‌کنندگان فقط باید 5 میلی‌گرم یوهمبین را قبل از تمرین یا قبل از کاردیو ناشتا استفاده کنند و ممکن است یوهمبین را در روزهای استراحت از کلن استفاده کنند.

مثالی از نحوه استفاده یک بدنساز از کلن و یوهمبین با هم در حالی که T3 مصرف می‌کند این است که: 2 روز کلن و سپس 2 روز یوهمبین HCL را به صورت متناوب مصرف کند.

کلن باید به همان روشی که در چرخه T3-کلن استفاده می‌شود مصرف شود، در حالی که یوهمبین باید 1 یا 2 بار در روز قبل از تمرین و کاردیو ناشتا در دوزهای 5 میلی‌گرمی مصرف شود. برخی افراد ممکن است به یوهمبین حساسیت داشته باشند، بنابراین بهتر است قبل از استفاده از آن در طول آماده‌سازی برای مسابقه، تحمل خود را نسبت به این مکمل آزمایش کنید.

افرادی که در حال حاضر اختلال تیروئید دارند، نباید از T3 و T4 یا ترکیبات T3:T4 به تنهایی برای تسریع کاهش چربی استفاده کنند.

بلکه آن‌ها باید ابتدا با یک متخصص پزشکی مشورت کنند، زیرا استفاده از ترکیبات خاص ممکن است وضعیت آن‌ها را بدتر کند.

متأسفانه بسیاری از ورزشکاران از T3 به عنوان یک عصا برای تلاش برای کاهش چربی بدن استفاده می‌کنند، در حالی که رژیم غذایی و تمرینات خود را در اولویت قرار نمی‌دهند.

این ممکن است خطر کاهش قابل توجه توده عضلانی بدون چربی را افزایش دهد و باعث ایجاد ظاهری تخت شود.

برخی دیگر از عوارض جانبی رایج استفاده از T3 یا ترکیب T3:T4 برای کاهش وزن عبارتند از:

بسیاری از تازه‌کاران T3 ممکن است در چند روز اول استفاده از آن، حالت تهوع، تعریق بیش از حد، افزایش دما و تحریک‌پذیری را تجربه کنند.

اگر این اتفاق افتاد، دوز شروع خود را 25-50% کاهش دهید و سپس در صورت امکان، از کاهش تدریجی 3 روزه افزایش دوز خود به میزان 12.5 میکروگرم پیروی کنید.

ممکن است در صورت لزوم دوز خود را با دوزهای کمی کوچک‌تر افزایش دهید اما به طور کلی، 12.5 میکروگرم برای اکثر افراد کارساز است.

این اتفاق بسیار مکرر رخ می‌دهد زیرا بدن هنوز در حال تولید هورمون‌های تیروئید درون‌زا است در حالی که هورمون‌های تیروئید مصنوعی برون‌زا را مصرف می‌کنید، بنابراین عرضه بیش از حد هورمون تیروئید برای استفاده بدن ایجاد می‌شود.

معمولاً حداقل چند روز تا چند هفته طول می‌کشد تا بدن پس از شروع T3 تولید هورمون‌های تیروئید خود را متوقف کند، بنابراین برای اکثر افراد قابل قبول است که در 2 هفته اول چرخه T3 خود با دوزهای پایین‌تر شروع کنند.

اگر طوفان تیروئید تا اوج چرخه T3 شما رخ ندهد، ممکن است دوز بسیار بالایی مصرف کنید (این معمولاً در صورتی رخ می‌دهد که از 50-75 میکروگرم در روز تجاوز کنید).

اگر در هر نقطه از چرخه خود نیاز به کاهش دوز دارید، مطمئن شوید که دوز را به آرامی کاهش دهید و حداقل 25 میکروگرم در روز را حفظ کنید تا بدن تولید T3 مشابهی را که قبل از مصرف هورمون‌های تیروئید مصنوعی داشت حفظ کند.

در پایان چرخه T3، بازگرداندن تولید طبیعی هورمون‌های تیروئید بدن کاملاً ضروری است.

برای انجام این کار، توصیه می‌شود: ویتامین‌ها و مواد معدنی خاصی را مصرف کنید و هم‌چنین اطمینان حاصل کنید که هر شب به اندازه کافی می‌خوابید و به درستی ریکاوری می‌کنید تا کورتیزول را کاهش دهید.

برخی از مهم‌ترین مواد مغذی برای مصرف در غذاها یا مکمل‌ها پس از استفاده از T3 و T4 مصنوعی عبارتند از:

مطمئن شوید که هر چند ماه یک بار پس از مسابقه یک آزمایش کامل تیروئید را برای بررسی اینکه آیا عملکرد صحیح تیروئید خود را بازگردانده‌اید انجام دهید.

هنگام انجام آزمایش تیروئید، مطمئن شوید که پارامترهای زیر را درخواست کنید زیرا آن‌ها هرگونه ناهنجاری را تشخیص داده و طیف کاملی از شواهد را برای اختلالات احتمالی ارائه می‌دهند:

اولین پروهورمونی که اختراع شد، ترکیبی به نام 1-AD بود که توسط پاتریک آرنولد یک شیمی‌دان اختراع شد.

1-AD سطح 1-تستوسترون (دی هیدرو بولدنون) را در بدن افزایش می‌داد و اثربخشی آن شبیه به استروئید آنابولیک وینسترول است.

به دلیل موفقیت 1-AD، چندین پروهورمون دیگر بعدها اختراع شدند که به مردان کمک می‌کردند تا بدون مصرف استروئیدهای آنابولیک، عضله‌سازی کنند و قدرت فوق‌العاده‌ای به دست آورند.

با این حال، این دستاوردها هزینه‌ای داشتند، زیرا پروهورمون‌ها عوارض جانبی منفی به کاربران می‌دادند که تا حدودی شبیه به استروئیدهای آنابولیک بود. مثل:

بدن به طور طبیعی استروئیدها را تولید می‌کند، مانند: گلوکوکورتیکوئیدها، مینرالوکورتیکوئیدها و آندروژن‌ها (تستوسترون و DHT).

پروهورمون‌ها ترکیباتی هستند که تنها پس از ورود به بدن، تولید طبیعی استروئید شما را افزایش می‌دهند. بدون این تبدیل، کاربران نمی‌توانند افزایش قابل توجهی در قدرت و عضله‌سازی را تجربه کنند.

با این حال، از آنجا که آنچه در ابتدا وارد بدن می‌کنید خود هورمون مصنوعی نیست، پروهورمون‌ها به عنوان استروئید طبقه‌بندی نمی‌شوند. در حالی که با استروئیدها، شما نسخه‌های مصنوعی هورمون واقعی را تزریق یا مصرف می‌کنید.

امروزه چندین پروهورمون موجود است که از قانون کنترل استروئیدهای آنابولیک سال 2004 پیروی می‌کنند. اساساً به این معنی است که پروهورمون‌هایی که اکنون می‌توانید بخرید عوارض جانبی کمتری دارند.

از طرف دیگر، آن‌ها به طور قابل توجهی کمتر از استروئیدها آنابولیک هستند، بنابراین دستاوردهای شما تنها کسری از آن چیزی خواهد بود که اگر استروئیدهای آنابولیک مصرف می‌کردید به دست می‌آوردید.

در اینجا فهرستی از پروهورمون‌هایی که امروزه موجود هستند آورده شده است:

استروئیدهای قانونی برای تلاش و تقلید از استروئیدهای آنابولیک ساخته شده‌اند اما بدون عوارض جانبی مخرب. استروئیدهای قانونی یا جایگزین‌های استروئید از گیاهان طبیعی قدرتمند و ترکیباتی ساخته شده‌اند که ممکن است بتوانند به شما دستاوردهایی بدهند، بدون به خطر انداختن وضعیت طبیعی شما.

اگر آماده نیستید که قانون را زیر پا بگذارید، خطر کلاه‌برداری در بازار سیاه را به جان بخرید و نمی‌خواهید عوارض جانبی خطرناک استروئیدهای آنابولیک را تجربه کنید، استروئیدهای قانونی و پروهورمون‌ها جایگزین‌های عالی هستند.

تفاوت اصلی بین استروئیدها و پروهورمون‌ها، فرآیند تبدیل پس از ورود ماده به بدن است. هنگامی که استروئید مصرف می‌کنید، در واقع هورمون را وارد بدن خود می‌کنید.

با پروهورمون‌ها، شما ترکیبی را مصرف می‌کنید که خود هورمون نیست اما پس از ورود به بدن، سطح آن هورمون افزایش می‌یابد.

بسیاری اشتباه می‌کنند و فکر می‌کنند پروهورمون‌ها همان استروئیدها هستند و می‌توانید مقادیر مشابهی از عضله را مانند ترکیباتی مثل: دیانابول و ترنبولون به دست آورید. این اشتباه است.

پروهورمون‌ها کاملاً متفاوت عمل می‌کنند و به شما کمک نمی‌کنند به اندازه استروئیدهای واقعی عضله بسازید. دلیلی وجود دارد که پروهورمون‌ها قانونی هستند و آن این است که آن‌ها ضرر کمتری دارند. با این حال، پروهورمون‌ها هنوز هم بسیار قدرتمند هستند.

در بیشتر موارد، بله. اما قبل از اینکه دلایل را بررسی کنیم، اجازه دهید یک نکته را مشخص کنم. استروئیدها غیرقانونی هستند.

همه پروهورمون‌ها قانونی هستند این مطلب استفاده غیرقانونی را تأیید نمی‌کند و نه شما را به استفاده از استروئیدها به جای پروهورمون‌ها تشویق می‌کند. هدف این است که به شما نشان دهم: استروئیدهای قانونی به نام پروهورمون‌ها خطرناک هستند و نباید قبل از انجام تحقیقات مناسب در مورد عوارض جانبی طولانی‌مدت، مصرف شوند.

فقط به این دلیل که پروهورمون‌ها قانونی هستند، به این معنی نیست که ایمن‌ترند. در واقع، برعکس است.

پروهورمون‌ها ممکن است در برخی موارد عوارض جانبی بیشتری نسبت به استروئیدها ایجاد کنند. برخی، اگر نگوییم بیشتر فرمول‌های پروهورمون توسط شرکت‌های داروسازی به دلیل خطرات سلامتی‌شان آزمایش و رد شدند.

پروهورمون‌ها به صورت خوراکی مصرف می‌شوند: استروئیدهای خوراکی همیشه برای کبد بسیار بدتر از استروئیدهای تزریقی هستند. پروهورمون‌ها از کبد عبور می‌کنند و برای کبد بسیار سمی هستند. این آسیب کبدی ناشی از مواد شیمیایی که به عنوان هپاتوتوکسیسیته شناخته می‌شود، عمدتاً به دلیل درصد بیشتری از مولکول‌ها است که در مقایسه با استروئیدهای خوراکی معمولی، متیل 17a (متیل تستوسترون) را از نظر وزن دارند.

پروهورمون‌ها کمتر مؤثر هستند: پروهورمون‌ها کمتر از استروئیدها مؤثر هستند. برای دستاوردهای کوچک‌تر، ریسک بالاتری را متحمل می‌شوید. بسیاری از پروهورمون‌ها نسخه‌های ضعیف‌تر و رد شده آزمایشگاهی از استروئیدهای محبوب هستند.

پروهورمون‌ها به طور کامل تحقیق نشده‌اند: استروئیدهای آنابولیک هم روی انسان و هم روی حیوانات تحقیق شده‌اند و سابقه طولانی دارند. از سوی دیگر، تحقیقات بسیار کمی در مورد پروهورمون‌ها وجود دارند. عدم تحقیق در مورد مواد پروهورمون عدم قطعیت‌های زیادی را به همراه دارد. استفاده از پروهورمون‌ها شما را به یک موش آزمایشگاهی تبدیل می‌کند.

پروهورمون‌ها قانونی هستند: دسترسی آسان‌تر به معنای هزینه کمتر و به طور کلی سوءاستفاده بیشتر است. به خصوص برای بدنسازان مبتدی. مبتدیان معمولاً به دلایل مختلفی از استروئیدها استفاده نمی‌کنند مثل: عدم دسترسی به آن‌ها، ترس از عوارض و غیره. اما برای بدنسازان مبتدی بسیار رایج است که مدت‌ها قبل از یادگیری تمرین و رژیم غذایی مناسب از پروهورمون‌ها استفاده کنند.

در سال 2014 باراک اوباما (رئیس جمهور وقت آمریکا) قانون کنترل استروئیدهای طراحی شده را امضا کرد، به این معنی که بسیاری از پروهورمون‌های محبوب ممنوع شدند. از جمله: سوپردول، اپیستان، هاوک، هالودرول، پی‌مگ و موارد دیگر.

این ثابت می‌کند که پروهورمون‌ها آن‌طور که بسیاری از مردم در ابتدا فکر می‌کردند ایمن نبودند و در نتیجه پروهورمون‌های قانونی موجود امروزی باید با قوانین جدید مطابقت داشته باشند. در نتیجه: پروهورمون‌هایی که امروز ممنوع نیستند، در مقایسه با مواردی مانند سوپردول، سمیت کمتری خواهند داشت. با این حال، آن‌ها هنوز هم قادر به ایجاد واکنش‌های منفی شدید در کاربران هستند.

در مورد مشخصات ایمنی پروهورمون‌ها، این موضوع در طول سال‌ها به طور معمول مورد بحث بوده است. به خوبی ثابت شده که: استروئیدهای آنابولیک می‌توانند برای سلامتی فرد خطرناک باشند، به خصوص در حضور متغیرهای مخدوش‌کننده اما در مورد پروهورمون‌ها چطور؟

اوج این بحث در دهه 2000 رخ داد، زمانی که پروهورمون‌ها به طور گسترده‌ای به صورت آنلاین در دسترس بودند. بسیاری از نوجوانان به وب‌سایت‌هایی که آن‌ها را می‌فروختند هجوم آوردند، به امید دستیابی به مزایای استروئیدهای آنابولیک اما بدون عوارض جانبی. پس از دانستن تعریف یک پرودراگ و پروهورمون، منطقی خواهد بود که فرض کنیم پروهورمون‌ها ایمن‌تر از استروئیدهای آنابولیک نیستند.

اگر پروهورمون 17-آ متیله باشد، یک داروی سمی برای کبد خواهد بود. این موضوع به طور کلی شناخته شده و یک عارضه جانبی کاملاً تثبیت شده در میان استروئیدهای آنابولیک خوراکی است اما اغلب هنگام بحث در مورد پروهورمون‌ها فراموش می‌شود.

یک مثال می‌تواند متیل 1 تستوسترون (M1T) باشد. یک پروهورمون خوراکی بسیار قوی که اثرات بسیار مشابه (و به همان اندازه قوی) با استروئیدهای آنابولیک ایجاد می‌کند. با این حال، مشخصات عوارض جانبی M1T می‌تواند به طرز باورنکردنی شدید باشد. این واقعیت که 17-آ متیله است به این معنی است که برای کبد بسیار سمی است و به اندازه بسیاری از استروئیدهای خوراکی به کبد آسیب می‌رساند.

به همین ترتیب، کلرودهیدرومتیل‌آندرواستندیول که با نام هالودرول نیز شناخته می‌شد، نمونه دیگری از یک پروهورمون سمی برای کبد است. این دارو پروهورمون تورینابول است. به راحتی می‌توان فهمید که چرا مصرف پیش‌داروی یک استروئید آنابولیک می‌تواند بسیار بی‌معنی باشد، به خصوص زمانی که به طور بالقوه برای بدن سمی‌تر است.

این داروها عوارض جانبی متغیری را براساس خواص خاص خود ایجاد می‌کنند. علاوه بر سمیت کبدی مورد بحث داروهای متیله شده 17-آلفا، بسیاری از آن‌ها نفروتوکسیک (سمی برای کلیه‌ها) نیز هستند.

آن‌ها هم‌چنین به طور مستقیم و غیرمستقیم به سیستم قلبی عروقی آسیب می‌رسانند. تغییر شکل پروفایل لیپیدی با کاهش HDL و افزایش LDL مشاهده می‌شود. فشار خون بالا بسیار شایع است، به خصوص اگر دارو باعث احتباس آب قابل توجهی شود. در حالی که برخی از این اثرات ممکن است گذرا باشند، برخی دیگر مانند نفروتوکسیسیته ممکن است دائمی باشند.

یک نگرانی و خطر قابل توجه در مورد پروهورمون‌ها، سرکوب محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گنادی (HPG) است. هنگامی که هورمون‌های اگزوژن (برون‌زا) وارد بدن می‌شوند، بدن به طور طبیعی از طریق یک مسیر به خود سیگنال می‌دهد تا تولید طبیعی تستوسترون را متوقف کند. اگر کاربر یک پروهورمون تصادفی و غیر مبتنی بر تستوسترون مصرف کند، تستوسترون نسبتاً کمی در بدن خود خواهد داشت.

با توجه به سنین جوانی که بسیاری از کاربران مصرف پروهورمون‌ها را آغاز می‌کنند، این عارضه جانبی عمده به ویژه نگران‌کننده است و این نوع هیپوگنادیسم (ناشی از استروئید آنابولیک یا ASIH) پیامدهای بلندمدت ناشناخته‌ای دارد، زیرا به اندازه کافی مورد مطالعه قرار نگرفته است.

در نتیجه: واضح است که پروهورمون‌ها هیچ امنیتی بیشتر از استروئیدهای آنابولیک ندارند. آن‌ها همان اثرات سرکوب‌کننده محور HPG را دارند، به اندام‌های داخلی آسیب می‌رسانند و اساساً همان پروفایل عوارض جانبی استروئیدهای آنابولیک را ایجاد می‌کنند.

تنها تفاوت این است که: احتمال سوءاستفاده از آن‌ها بیشتر است، زیرا بسیاری از کاربران آن‌ها را به عنوان یک مکمل می‌بینند، نه یک داروی قوی و خطرناک.

علاوه بر این، با توجه به اینکه کاربران بیشتری جوان‌تر هستند (در مقایسه با کاربران استروئیدها)، نتایج کلی با پروهورمون‌ها احتمالاً بدتر خواهد بود. همه این مسائل با این واقعیت پیچیده می‌شوند که مطالب بسیار کمی در مورد عوارض جانبی بلندمدت این داروها در دسترس است. در حالی که این موضوع در مورد استروئیدها نیز صادق است، در مورد پروهورمون‌ها بسیار بدتر است.

پروهورمون‌ها پیش‌ساز هورمون‌ها هستند. بسیاری از پروهورمون‌ها همان اثرات استروئیدهای آنابولیک را دارند. آن‌ها به عضله‌سازی و کاهش چربی کمک می‌کنند.

پروهورمون‌ها سطح تستوسترون را افزایش می‌دهند. تستوسترون هورمون مردانه است که مسئول رشد، استقامت، پایداری، پرخاشگری و سایر ویژگی‌های مردانه است. به دلیل مزایای ذکر شده پروهورمون‌ها، مصرف پروهورمون‌ها برای ورزشکاران، بدنسازان و شرکت‌کنندگان در ورزش‌های قدرتی مانند: وزنه‌برداری، پاورلیفتینگ، پرس سینه و غیره محبوب شده است.

اما به دلیل عوارض جانبی احتمالی و توانایی آن‌ها در ایجاد مزیت ناعادلانه برای کاربران‌شان، توسط اکثر نهادهای نظارتی ورزشی ممنوع شده‌اند.

اکنون 2 سوال مطرح می‌شود:

پاسخ به هر 2 سوال بالا این است که: مکمل‌ها و روش‌های جایگزین برای افزایش توده عضلانی وجود دارند. این‌طور نیست که شما نتوانید نتایجی را که به راحتی با کمک پروهورمون‌ها قابل دستیابی است به دست آورید. باید به دنبال مکمل‌های جایگزین دیگری باشید تا عناصر مورد نیاز را برای شما فراهم کنند.

در ادامه برخی از بهترین جایگزین‌های موجود برای ارائه نتایج مشابه به شما آورده شده است:

کراتین: کراتین یک اسید آلی است که از اسیدهای آمینه درون بدن مشتق می‌شود. این ماده انرژی لازم برای انبساط و انقباض عضلات را فراهم می‌کند. بیشتر کراتین تولید شده به طور طبیعی به طور کامل توسط عضلات مصرف می‌شود.

بنابراین برای تامین انرژی اضافی برای عضلات، کراتین اضافی باید مصرف شود. برخلاف استروئیدها و پروهورمون‌ها، این یک ماده طبیعی است. انرژی به شکل ATP در عضلات ذخیره می‌شود. ATP تجزیه می‌شود و ADP را همراه با انرژی آزاد می‌کند که سپس توسط عضلات استفاده می‌شود. کراتین منجر به تشکیل مجدد ATP از مولکول‌های ADP موجود می‌شود. کراتین به اشکال مختلفی موجود است، از جمله:

موارد مصرف

تریبولوس ترستریس: این نام از یک گیاه گرفته شده است که در ایالات متحده، مکزیک و آسیا یافت می‌شود و سال‌هاست برای درمان ناتوانی جنسی استفاده می‌شود. به رشد عضلات کمک می‌کند و قدرت را بهبود می‌بخشد. باعث می‌شود مغز تحت تأثیر پروتودیوسین که یک ماده فعال تریبولوس ترستریس است، GnRH (هورمون آزاد کننده گنادوتروپین) و LH (هورمون لوتئینیزه کننده) بیشتری آزاد کند.

دیوسکوریا دلتوئیدا: این نیز یک گیاه دیگر است. سال‌هاست که در درمان آسم استفاده می‌شود. در آسیا یافت می‌شود و سرشار از فوروستانولیک ساپونین‌ها و دیوسکوریا است. مشابه تریبولوس، برای افزایش سطح تستوسترون نیز استفاده می‌شود.

شنبلیله: مانند گیاهان ذکر شده در بالا، شنبلیله نیز گیاهی است که دارای چندین مزیت تغذیه‌ای است. هم‌چنین حاوی مقادیر زیادی فوروستانولیک ساپونین‌ها است. بنابراین، منجر به افزایش ترشح GnRH و LH از مغز و در نتیجه افزایش سطح تستوسترون می‌شود.

آونا ساتیوا: نام علمی جو دوسر. آونکوزیدهای موجود در عصاره جو دوسر به افزایش سطح تستوسترون کمک می‌کنند.

یوریکوما لونگیفولیا جک: در جنگل‌های بارانی یافت می‌شود و هم چنین یک گیاه دارویی است که قادر به افزایش تولید تستوسترون است. یوریکوما به ورود تستوسترون بیشتر به سلول‌های عضلانی برای کمک به رشد کمک می‌کند.

DHEA: این یکی از پروهورمون‌هایی است که تحت تأثیر ممنوعیت قرار نگرفته است. در واقع، این اولین پروهورمون بود که طراحی و به بازار عرضه شد. عملکرد دستگاه ایمنی را تقویت می‌کند، چربی بدن را کاهش می‌دهد و به افزایش توده عضلانی کمک می‌کند.

اگر می‌خواهید استروئید مصرف کنید و هم‌چنان همه از فیزیک بدنی شما تعریف کنند، از آنادرول و دوزهای بالای دیانابول دوری کنید.

آنادرول تقریباً به طور قطع باعث می‌شود که آب بیشتری نسبت به یک شتر بیابانی نگه دارید!!

احتباس آب با دیانابول در صورت مصرف دوزهای کم تا متوسط قابل کنترل‌تر است. با این حال، مصرف چرخه‌های بیش از حد طولانی یا دوزهای زیاد تنها باعث افزایش وزن آبی می‌شود.

اگر در حال کات هستید و نمی‌توانید با وزن آب اضافی که تفکیک عضلات شما را از بین می‌برد کنار بیایید، آناوار برای شما اختراع شده است.

آناوار شما را خشک و بسیار تفکیک شده نشان می‌دهد. هم‌چنین قدرت شما را در طول کات افزایش می‌دهد، بنابراین اگر حفظ قدرت و توانایی بلند کردن وزنه‌های سنگین در طول رژیم غذایی برای شما مهم است آناوار ناجی شماست.

آناوار هم‌چنین دارای ویژگی‌های عالی چربی‌سوزی و حفظ عضلات است، شما را خشک و پر نشان می‌دهد. اغلب در طول کات، عضلات شما ممکن است تحلیل بروند، به خصوص هنگام استفاده از دیورتیک‌ها اما این اتفاق با آناوار نخواهد افتاد.

عضلات شما همیشه پمپ شده و آب‌دار به نظر می‌رسند، حتی اگر کالری کمی مصرف کنید.

تنها چیزی که آناوار را از تبدیل شدن به کامل‌ترین استروئید تاریخ باز می‌دارد این است که: این یک استروئید صرفاً برای کات است و بنابراین به شما در ساخت عضله کمکی نمی‌کند.

ترنبولون احتمالاً بهترین استروئید روی کره زمین برای افزایش حجم است.

متأسفانه از نظر عوارض جانبی بهترین نیست اگرچه افراد مختلف را به طور متفاوتی تحت تأثیر قرار می‌دهد. برخی به آن قسم می‌خورند و برخی دیگر تا حد امکان از این استروئید دوری می‌کنند.

یک چیز که هنگام مصرف ترنبولون تضمین شده این است که: هیچ آبی را نگه نخواهید داشت. در واقع با ترنبولون، وزن آبی را از دست خواهید داد و به طور فزاینده‌ای خشک خواهید شد. بنابراین می‌توان از آن برای ایجاد ظاهر تفکیک شده‌تر در طول کات استفاده کرد یا می‌توان از آن برای افزایش حجم در طول دوره حجم استفاده کرد.

ترنبولون یکی از معدود استروئیدهای روی کره زمین است که یک استروئید عالی برای حجم است اما با مقدار زیادی احتباس آب همراه نیست.

وینسترول بسیار شبیه به آناوار است به شما در از دست دادن آب کمک می‌کند و یک ترکیب عالی برای چربی‌سوزی است.

تنها تفاوت این است که با وینسترول، حتی اگر بدن شما در حالت گرسنگی باشد و کالری زیادی مصرف نکنید، عضله خواهید ساخت.

تنها نقطه ضعف در مقایسه وینسترول با آناوار این است که وینسترول تمایل به ایجاد عضلات تخت دارد، برخلاف عضلات پر. بنابراین به اندازه آناوار پمپ شده به نظر نخواهید رسید.

کلنبوترول یک ترکیب عالی دیگر است که به دلیل ویژگی‌های چربی‌سوزی و دیورتیک خود برای کات استفاده می‌شود. با این حال، کلن از نظر فنی یک استروئید نیست، بنابراین در این فهرست گنجانده نشده است.

تستوسترون سوستانون تنها باعث می‌شود که مقادیر کمی مایعات را در خود نگه دارید که آن را به دومین استروئید حجم‌دهنده (از نظر احتباس آب) پس از ترنبولون تبدیل می‌کند.

بدنسازان برای حجیم شدن و در نتیجه مردانه‌تر به نظر رسیدن، وزنه می‌زنند. با این حال، غیرعادی نیست که برخی از بدنسازان در تلاش برای رسیدن به کمال فیزیکی، ژنیکوماستی را تجربه کنند.

دلیل اینکه مصرف‌کنندگان استروئید بیشتر مستعد ژنیکوماستی هستند این است که: سطح استروژن می‌تواند در طول یک دوره به سطوح بسیار بالایی برسد.

مردان به طور طبیعی، مقدار مشخصی از تستوسترون را از طریق آنزیم آروماتاز در سلول‌های چربی به استروژن تبدیل می‌کنند. اگر مقدار زیادی تستوسترون خارجی را وارد بدن کنید، مقدار بیشتری به استروژن تبدیل خواهد شد.

یک واقعیت دیگر اینکه: هرچه سلول‌های چربی بیشتری داشته باشید، آروماتاز بیشتری دارید در نتیجه: استروژن بیشتری خواهید داشت.

صرف نظر از این، مقداری استروژن در بدن مردان فوق‌العاده مهم است. می‌تواند محافظ قلب باشد (به حفظ فشار خون و چربی‌های خون در محدوده مناسب کمک می‌کند)، برای مفاصل خوب است، برای میل جنسی عالی است (تا حدی) و هم‌چنین به شدت آنابولیک است.

بله، استروژن می‌تواند به شما در ساخت عضله کمک کند.

با این حال، این افزایش استروژن می‌تواند منجر به سنتز بافت سینه در زیر عضلات سینه شود که باعث می‌شود کمتر مردانه به نظر برسید. برخی افراد قبل از اینکه واقعاً مقدار قابل توجهی از بافت سینه را تشکیل دهند، نوک سینه‌های متورم را تجربه می‌کنند. بنابراین مراحل مختلفی از ژنیکوماستی وجود دارد.

برخی از افرادی که از ابتلا به ژنیکوماستی می‌ترسند اما می‌خواهند استروئیدهای بالا را مصرف کنند، گزینه ترکیب آن‌ها با داروهای ضد استروژن مانند: آریمیدکس، آرومایسین یا نولوادکس را دارند.

سایر استروئیدها (که در این فهرست نیستند) نیز آروماتیزه می‌شوند اما نه به اندازه 4 مورد ذکر شده در بالا و بنابراین کمتر خطرناک هستند.

دیانابول یک استروئید خوراکی بسیار رایج است که برای افزایش سریع توده عضلانی در فاز حجم‌گیری استفاده می‌شود. دیانابول به دلیل مرطوب بودن بسیار بدنام است و بخشی از دلیل آن تمایل آن در تبدیل شدن به استروژن است.

آنادرول با سرعت زیادی به استروژن تبدیل نمی‌شود. با این حال، سطح پروژسترون را در بدن افزایش می‌دهد که در نهایت می‌تواند عوارض جانبی استروژن را ایجاد کند.

هرچه بیشتر مصرف کنید، بیشتر تبدیل می‌شود.

دکا ذاتاً به خوبی به استروژن تبدیل نمی‌شود. مشکل اینجاست که: اکثر مردم دکا را با مقدار زیادی تستوسترون مصرف می‌کنند که می‌تواند استروژن را افزایش دهد. دکا (مشابه آنادرول) می‌تواند پروژسترون را افزایش دهد. داشتن استروژن بالا و پروژسترون بالا دستورالعملی برای فاجعه است.

این استروئیدها تقریباً به طور انحصاری مشتقات DHT (دی‌هیدروتستوسترون) خواهند بود. این‌ها اصلاً نمی‌توانند آروماتیزه شوند و بنابراین اصلاً استروژن را افزایش نمی‌دهند. در واقع، ممکن است عکس این قضیه صادق باشد.

دروستانولون یک استروئید آنابولیک فوق‌العاده است که می‌تواند تأثیر زیادی بر توانایی آنابولیک شما داشته باشد اما هم‌چنین می‌تواند به شما کمک کند لاغرتر به نظر برسید. چرا؟

مسترون به استروژن تبدیل نمی‌شود و در واقع به عنوان یک AI (مهارکننده آروماتاز) عمل می‌کند، بنابراین سطح استروژن را کاهش می‌دهد.

این ترکیب خوراکی که به دلیل داشتن عوارض جانبی بسیار کم (و قابل تحمل) شناخته شده، ممکن است به شما در افزایش توده عضلانی بدون چربی، کاهش چربی کمک کند و از آنجایی که یک مشتق DHT است، اصلاً به استروژن تبدیل نمی‌شود.

وینسترول دارویی است که اغلب توسط بدنسازان نزدیک به مسابقه استفاده می‌شود. چرا؟

به شدت آنابولیک است، اصلاً به استروژن تبدیل نمی‌شود و می‌تواند سطح پروژسترون را در بدن کاهش دهد. پروژسترون کمتر، بدنی لاغرتر و تراشیده‌تر.

بافت سینه زمانی تشکیل می‌شود که سطح استروژن مرد به طور غیرعادی بالا می‌رود و به بافت سینه متصل می‌شود.

بنابراین، اگر استروژن (هورمون جنسی زنانه) به سطوح بالا افزایش یابد، تستوسترون کاهش می‌یابد و مرد شروع به ظاهر و رفتار بیشتر شبیه یک زن می‌کند. این ممکن است منجر به عدم اعتماد به نفس، کاهش میل جنسی و حتی تجمع بافت سینه شود.

دلایل اصلی که برخی از مردان دارای غلبه استروژن هستند عبارتند از:

در دوران بلوغ، هورمون‌ها می‌توانند افزایش یابند که گاهی اوقات منجر به عدم تعادل می‌شود و باعث نوک سینه‌های پف‌کرده یا حتی ژنیکوماستی می‌شود.

اگر در حال حاضر در دوران بلوغ هستید و فکر می‌کنید ممکن است ژنیکوماستی داشته باشید، به پزشک خود مراجعه کنید که در صورت وجود عدم تعادل شدید، می‌تواند سطح استروژن شما را تنظیم کند.

هم‌چنین، برخی از بافت‌های سینه که در دوران کودکی تشکیل می‌شوند، می‌توانند در بزرگسالی باقی بمانند اما این معمولاً باید با افزایش سن تا حدودی کاهش یابد.

الکل به دلیل کاهش سطح تستوسترون و افزایش استروژن معروف است.

به همین دلیل است که بسیاری از افراد الکلی دچار سینه مردانه می‌شوند و توده عضلانی کمی دارند. یعنی ظاهر لاغر و چاق.

هرچه درصد چربی بدن شما بالاتر باشد، سطح آروماتیزاسیون بدن نیز بالاتر خواهد بود.

آروماتیزاسیون فرآیندی است که تستوسترون را به استروژن تبدیل می‌کند. به همین دلیل است که کاهش وزن و لاغر شدن نه تنها باعث می‌شود بهتر به نظر برسید، بلکه می‌تواند به شما احساس قدرت و اعتماد به نفس زیادی بدهد.

همان‌طور که بحث شد، ورود هورمون‌های اگزوژن که به استروژن تبدیل می‌شوند، منطقاً می‌تواند باعث ژنیکوماستی شود.

اجتناب از ژنیکوماستی در واقع بسیار آسان است اما می‌تواند خسته‌کننده و در برخی شرایط، کمی ناسالم باشد. با این حال، چند مرحله وجود دارد که می‌توانید برای جلوگیری از آن انجام دهید:

این ساده‌ترین و آسان‌ترین راه برای جلوگیری از ژنیکوماستی و سایر عوارض جانبی استروژنی است. فقط استروئیدهایی را که باعث آن‌ها می‌شوند مصرف نکنید. از تستوسترون بالا، از دیانابول بالا اجتناب کنید و احتمالاً استروژن کمتری خواهید داشت. استفاده از داروهایی مانند: مسترون، پریموبولان و وینسترول (حتی در خارج از فصل مسابقات) هم‌چنان می‌تواند نتایج عالی به همراه داشته باشد.

AIها (مهارکننده آروماتاز) یک وظیفه دارند. در وهله اول از تبدیل تستوسترون به استروژن جلوگیری می‌کنند که بدون شک شما را از داشتن عوارض جانبی استروژنی باز می‌دارد.

خلاص شدن از ژنیکوماستی کار آسانی نیست و کاملاً بحث‌برانگیز است. اولاً: در وهله اول از ژنیکوماستی اجتناب کنید. بهتر است عواقب آن را درمان نکنید و فقط از عوامل تشدید کننده اجتناب کنید. با این حال، چند کار وجود دارند که می‌توانید انجام دهید:

اینجاست که اوضاع کمی پیچیده می‌شود. اگر خیلی در مسیر اشتباه پیش رفته‌اید، این کار جواب نمی‌دهد. استفاده از یک مهارکننده آروماتاز بسیار قوی مانند: لتروزول از تبدیل بیشتر تستوسترون به استروژن در بدن شما جلوگیری می‌کند. سپس، می‌توانید از یک SERM مانند نولوادکس نیز برای جلوگیری از اتصال استروژن فعلی به بافت استفاده کنید.

این ژنیکوماستی شما را درمان نمی‌کند اما می‌تواند شما را در مراحل اولیه نجات دهد.

فقط بافت را بردارید.

تمام دنیای تناسب اندام می‌داند که وینسترول و کلنبوترول برای چربی‌سوزی فوق‌العاده خوب عمل می‌کنند اما تفاوت آن‌ها در چیست و آیا در یک دوره با هم خوب کار می‌کنند؟

با توجه به اینکه وینسترول یک استروئید ثانویه است، بسیاری از مردم معتقدند که به تنهایی چندان مؤثر نیست. از طرف دیگر، کلنبوترول را می‌توان به تنهایی مصرف کرد و تقریباً تضمین‌کننده کاهش چربی قابل توجهی است.

وینسترول یک استروئید است اما کلنبوترول از نظر فنی این‌طور نیست. کلن در واقع به عنوان یک آمین سمپاتومیمتیک طبقه‌بندی می‌شود. با این حال، اغلب در کنار سایر استروئیدهای چربی‌سوز استفاده می‌شود، به همین دلیل گاهی اوقات به اشتباه به عنوان یک استروئید کات‌کننده فهرست می‌شود

همان‌طور که قبلاً ذکر شد، کلنبوترول به چربی‌سوزی کمک می‌کند. این کار را از طریق فرآیند ترموژنز انجام می‌دهد، به این معنی که: باعث افزایش دمای مرکزی بدن می‌شود. این گرمای اضافی، سوخت و ساز فرد را افزایش داده و باعث کاهش چربی می‌شود.

بسیاری از ورزشکاران باشگاهی که لاغر هستند، هم‌چنان کلن را برای کاهش چربی‌های سرسخت و افزایش تفکیک عضلانی مصرف می‌کنند. کلن هم‌چنین سطح اکسیژن در بدن را افزایش می‌دهد و استقامت را بالا می‌برد (که می‌تواند برای کسانی که کاردیو انجام می‌دهند مفید باشد). توانایی ورزش سخت‌تر و طولانی‌تر به طور غیرمستقیم منجر به چربی‌سوزی بیشتر خواهد شد.

کلنبوترول یک محرک است، بنابراین به کاربران موجی از آدرنالین می‌دهد که سطح انرژی را افزایش می‌دهد. این می‌تواند روحیه شما را در طول فاز کات بالا نگه دارد، در غیر این صورت ممکن است به دلیل کالری کم، بدخلق یا بی‌حال شوید.

کلن هم‌چنین به سرکوب اشتها و کمک به کنترل هوس‌ها معروف است، کلن ممکن است همان چیزی باشد که برای مقاومت در برابر آن‌ها نیاز دارید.

با این حال، کلنبوترول دارای برخی خطرات و عوارض جانبی مرتبط با آن است. در برخی افراد می‌تواند باعث فشار خون بالا شود. بنابراین توصیه می‌شود: فشار خون خود را در خانه کنترل کنید یا به طور منظم با پزشک ملاقات کنید.

ضربان قلب نیز احتمالاً افزایش می‌یابد که می‌تواند در افراد حساس منجر به اضطراب شود. کلن هم‌چنین منجر به هیپرتروفی قلبی، ضخیم شدن دیواره‌های قلب و کاهش جریان خون می‌شود. این وضعیت زمانی که فرد مصرف کلنبوترول را قطع می‌کند به حالت عادی باز می‌گردد.

وینسترول یک استروئید است (برخلاف کلنبوترول) و عموماً برای کات استفاده می‌شود با وجود اینکه دارای برخی اثرات آنابولیک است. یکی از ویژگی‌های اصلی که وینسترول را از سایر استروئیدها متمایز می‌کند این است که: به استروژن تبدیل نمی‌شود که مزایای زیادی دارد.

اولاً: خطر ژنیکوماستی (بزرگ شدن سینه مردان) را به شدت کاهش می‌دهد. هم‌چنین باعث دفع آب از بدن می‌شود و فیزیکی خشک و تفکیک‌شده ایجاد می‌کند.

با وجود از دست دادن مقدار قابل توجهی از وزن آبی با وینسترول، به دلیل افزایش سطح DHT، در افزایش سطح قدرت مؤثر است. این افزایش در هورمون‌های مردانه و قدرت، به افزایش توده عضلانی بدون چربی در کاربر کمک می‌کند. اگرچه کاربران وینسترول احتمالاً عضله‌سازی می‌کنند اما این مقدار در مقایسه با مصرف استروئیدهای حجم‌دهنده مانند: آنادرول یا دیانابول کمتر خواهد بود.

تعداد زیادی از استروئیدها در جهان نمی‌توانند هم‌زمان عضله‌سازی و چربی‌سوزی کنند اما وینسترول بیش از آن قادر به انجام این کار است.

وینسترول برای مفاصل مشکل ایجاد می‌کند، زیرا آب را دفع می‌کند که به محافظت از مفاصل در طول تمرین با وزنه کمک می‌کند. این اغلب می‌تواند منجر به درد یا سفتی در طول یک دوره شود. وینسترول هم‌چنین سطح کلسترول LDL را افزایش می‌دهد زیرا تستوسترون را در طول یک دوره افزایش می‌دهد.

اگر با کلسترول مشکلی دارید، از وینسترول و استروئیدها به طور کلی دوری کنید. وینسترول هم‌چنین برای کبد، به خصوص به شکل قرص، مضر است.

در طول مصرف وینسترول، سطح تستوسترون در نهایت سرکوب خواهد شد، بنابراین اغلب با تستوسترون ترکیب می‌شود تا سطح تستوسترون بالا بماند. اگر تصمیم بگیرید تستوسترون را با وینسترول ترکیب نکنید، پس از قطع مصرف وینسترول، تعادل هورمونی کاربر پس از چند ماه به حالت عادی باز خواهد گشت. تقویت‌کننده‌های طبیعی تستوسترون می‌توانند این فرآیند را در صورت استفاده در طول دوره پس از درمان سرعت بخشند.

وینسترول هم‌چنین به عنوان یک استروئید سمی در نظر گرفته می‌شود، به این معنی که: می‌تواند به کبد فشار وارد کند. بنابراین مصرفش خطر نارسایی این عضو را افزایش می‌دهد.

هدف اصلی کلنبوترول افزایش مصرف کالری با ایجاد افزایش جزئی در دمای بدن است. کلنبوترول یک ترکیب ترموژنیک است، به این معنی که با افزایش دمای مرکزی بدن باعث می‌شود بدن کالری بیشتری بسوزاند.

دلیل اینکه باعث می‌شود کالری بسوزانید این است که بدن سعی می‌کند دائماً دمای بدن را به حالت عادی بازگرداند.

برای کاهش چربی باید در کسری کالری غذا بخورید. این کار زمانی به طور قابل توجهی آسان‌تر می‌شود که سوخت و ساز سریع‌تری داشته باشید و هر روز کالری بیشتری بسوزانید (که کلنبوترول باعث آن می‌شود). اگر در کسری کالری غذا بخورید، کاردیو انجام دهید و کلنبوترول مصرف کنید، انتظار کاهش وزن سریع را داشته باشید.

وینسترول نیز یک چربی‌سوز بسیار قوی است اما به روشی متفاوت از کلنبوترول عمل می‌کند. وینسترول سطح کورتیزول را مسدود می‌کند و در نتیجه بدنی لاغرتر و تفکیک شده‌تر ایجاد می‌کند.

وینسترول و کلنبوترول به خوبی یکدیگر را تکمیل می‌کنند. بسیاری از بدنسازان این 2 را با هم ترکیب می‌کنند تا چربی بسوزانند و توده عضلانی را حفظ کنند. اگرچه وینسترول و کلنبوترول عمدتاً برای سوزاندن چربی استفاده می‌شود اما کاربر اغلب می‌تواند پس از یک دوره مصرف، به نظر برسد که مقدار قابل توجهی عضله به دست آورده است.

در اینجا 3 پروتکل معمول دوره وینسترول و کلنبوترول آورده شده است:

طول دوره‌های فوق از ایجاد تحمل بدن نسبت به هر یک از این عوامل جلوگیری می‌کند. هنگامی که نقطه اشباع حاصل شود، اثربخشی وینسترول و کلنبوترول به طور قابل توجهی کاهش می‌یابد، به این معنی که دستاوردهای شما کاهش می‌یابد. بنابراین مهم است که اگر می‌خواهید به پیشرفت ادامه دهید، دوره‌های خود را کوتاه نگه دارید.

به طور خلاصه، هر دوی این ترکیبات در سوزاندن چربی عالی هستند. با این حال، کلنبوترول از نظر کاهش وزن خالص قدرتمندتر است، به دلیل اثرات ترموژنیک قوی آن.

وینسترول هم‌چنین از نظر ماهیت آنابولیک است، به این معنی که: می‌توانید انتظار افزایش قابل توجهی در قدرت و عضله را داشته باشید. در حالی که کلنبوترول عمدتاً یک عامل چربی‌سوز است و تأثیر عمده‌ای بر توده عضلانی ندارد (حداقل در انسان).

وینسترول هم‌چنین در افزایش عملکرد ورزشی، به دلیل افزایش قدرت کلی و تولید گلبول‌های قرمز، بسیار کارآمد در نظر گرفته می‌شود.

کلنبوترول و وینسترول، احتباس آب اضافی در بدن را از بین می‌برند و باعث می‌شوند عضلات شما خشک‌تر و تفکیک ‌شده‌تر به نظر برسند. در نتیجه: افزایش عروق (رگ‌های خونی) می‌تواند از یک دوره وینسترول و کلنبوترول تجربه شود.

وینسترول توانایی ویژه‌ای در کاهش SHBG (گلوبولین متصل‌شونده به هورمون جنسی) دارد و این همان چیزی است که به مکمل اجازه می‌دهد سطح تستوسترون را افزایش دهد. طبق مطالعات، سطح SHBG را در عرض چند روز با دوز پایین 50% کاهش می‌دهد.

کاهش چربی ناشی از کلنبوترول سریع اتفاق می‌افتد و بنابراین نتایج در عرض 1-2 هفته پس از مصرف شروع به ظاهر شدن می‌کنند.

اگر نگران برخی از عوارض جانبی وینسترول مانند: درد مفاصل یا سرکوب سطح تستوسترون پس از دوره هستید، می‌توانید به جای آن از آناوار استفاده کنید که چندین مزیت وینسترول را دارد اما یک ترکیب ملایم‌تر است (عوارض جانبی کمتر).

وینسترول بسیار سریع اثر می‌کند و امکان می‌دهد در عرض چند هفته به طور قابل توجهی عضلانی‌تر به نظر برسید.

بتا آلانین مکملی است که اجازه می‌دهد تا سخت‌تر و طولانی‌تر ورزش کنید. دلیلش این نیست که بتا آلانین انرژی بیشتری می‌دهد!! بلکه به این خاطر است که: بتا آلانین نقش مهمی در تولید کارنوزین دارد. هر چقدر بتا آلانین بالاتری داشته باشید، کارنوزین بیشتری نیز در بدن تولید می‌شود.

کارنوزین وقتی در عضلات مورد استفاده قرار می‌گیرد، نامش را می‌شنویم. در حال حاضر، مطالعات گسترده‌ای روی کارنوزین صورت نگرفته است. یکی از کارکرد‌های کارنوزین: تنظیم کردن تولید اسید در عضلات است که سبب درد عضلانی می‌شود.

اما این تنها کارکرد کارنوزین نیست!

کارنوزین رابطه مستقیمی با درصد بالای فیبرهای عضلانی تند انقباض دارد. (این فیبرها انرژی زیادی را تولید می‌کنند و زود هم خسته می‌شوند) این نوع فیبرها در بین دوندگان سرعت و بازیکنان بسکتبال، زیاد دیده می‌شوند.

نکته جالب اینکه: مکمل‌های حاوی کارنوزین، به اندازه مکمل‌های بتا آلانین باعث افزایش کارنوزین در بدن نمی‌شوند!

به خاطر اینکه: وقتی کارنوزین را از راه دهان مصرف می‌کنید، در طول فرایند هضم به ترکیبات خود شکسته می‌شود. به همین دلیل، مصرف بلوک‌های سازنده‌ای مثل: بتا آلانین، در تولید کارنوزین نقش مهم‌تری دارند.

اغلب آمینو اسیدها برای سنتز پروتئین استفاده می‌شوند. بتا آلانین هم یک آمینو اسید است که برخلاف سایر آمینو اسیدها در سنتز پروتئین استفاده نمی‌شود. همان‌طور که اشاره شد: بتا آلانین باعث افزایش سطح کارنوزین می‌شود.

بتا آلانین یک آمینو اسید غیر ضروری است چرا که توسط کبد تولید می‌شود.

اگر علاقه‌مند به مصرف این مکمل از منابع طبیعی هستید، می‌توانید مثل: سایر آمینو اسید ها آن را در گوشت گاو، ماهی، بوقلمون، مرغ، سویا و گوشت گوساله پیدا کنید.

1 فنجان سینه خرد شده مرغ، بیش از 2 گرم بتا آلانین دارد. مقدار مناسب مصرف بتا آلانین: بین 4-6 گرم است. به بیان دیگر: برای اینکه بتوانید این مقدار بتا آلانین را به بدن برسانید، باید 2-3 فنجان سینه مرغ خرد شده مصرف کنید! (نوش جان!)

اگر نمی‌توانید این مقدار گوشت مرغ مصرف کنید، پس مصرف مکمل را باید در نظر بگیرید. بتا آلانین بیشتر به صورت کپسول و پودر پیدا می‌شود و همراه با آب یا سایر نوشیدنی‌ها قابل مصرف است.

فرق بین کپسول و پودر، در مدت زمان آزاد شدن آن در بدن است. با این همه، بتا آلانین از جمله مکمل‌هایی است که برای مصرف آن نیازمند زمان مصرف خاصی مثل قبل یا بعد از باشگاه نیستید!

همان‌طور که اشاره شد: بتا آلانین نقش مهمی در سنتز کارنوزین بازی می‌کند اما چرا کارنوزین اهمیت دارد؟

در طول تمرین، گلوکز توسط بدن شکسته می‌شود. به این فرایند گلیکولیز می‌گویند. همان‌طور که می‌دانید گلوکز، منبع سوخت اصلی برای سلول‌ها و بافت های بدن است.

با ادامه تمرین، این ترکیب و سایر قندها تبدیل به اسید لاکتیک و سپس لاکتات می‌شوند. (اسیدوز لاکتیک در بدنسازی یعنی چی؟)

لاکتات جمع شده در عضلات، باعث اسیدی شدن بیشتر می‌شود. این باعث ایجاد درد عضلانی، خستگی و گرفتگی عضلانی می‌شود.

وقتی بتا آلانین از طریق جریان خون و روده کوچک جذب شد، همراه با آمینو اسید دیگری به نام هیستیدین وارد سلول‌های عضلانی می‌شود.

این 2 آمینو اسید هستند که کارنوزین را تشکیل می‌دهند. کارنوزین در نقش یک محافظ در برابر این اسید جمع شده وارد عمل می‌شود.

کارنوزین باعث کاهش اسید درون عضلات و به تاخیر افتادن خستگی می‌شود. بتا آلانین باعث افزایش 20-80 درصدی کارنوزین می‌شود.

بتا آلانین باعث افزایش قدرت خروجی ورزشکار و افزایش زمان رسیدن به خستگی می‌شود.

مثل تمام مکمل‌ها، معمولاً مطالب زیادی در مورد بتا آلانین می شنوید و می‌خوانید. اگر در مورد این مکمل تحقیق کنید خواهید دید که: یکی از موارد شایع مصرف این مکمل، برای افزایش عملکرد در باشگاه است.

خودم این مکمل را دوست دارم اما مسئله‌ای که وجود دارد اینکه: بتا آلانین از دسته مکمل‌های جوان است و تحقیقات علمی خیلی زیادی روی آن صورت نگرفته است. پس، اطلاعات کاملی وجود ندارد.

تحقیقات نشان می‌دهند که: بتا آلانین، انرژی خروجی را در کوتاه مدت و در طی تمرینات سخت، افزایش می‌دهد!

برای روشن‌تر شدن مطلب، نتایج 3 مطالعه را بررسی می‌کنیم که هر کدام از آن‌ها یک نوع مدل تمرینی را مورد مطالعه قرار دادند و نشان می‌دهند که: بتا آلانین چگونه با توجه به نوع تمرین، روی بدن اثر می‌گذارد.

در این تحقیق، 27 مرد و زن را برای 8 هفته مورد آزمایش قرار دادند. آن‌ها به طور تصادفی 4-5.6 گرم بتا آلانین و قرص شکر (بی‌اثر) دریافت می‌کردند. این افراد در طول 8 هفته، هفته‌ای 2 جلسه تمرینی پرفشار را پشت سر می‌گذاشتند.

میزان خستگی آن‌ها بعد از حرکات پرشی مثل: اسکوات و پرش‌های برعکس، مورد ارزیابی قرار گرفت.

محققان متوجه شدند: گروهی که این مکمل را دریافت می‌کردند، کمی نسبت به گروه دیگر عملکرد بهتری داشتند و پرش‌ها را در مدت زمان بیشتری انجام می‌دادند.

این تحقیق روی 9 نفر از اسکی‌بازانی که در مسابقات آلپاین شرکت می‌کردند، صورت گرفت. این اسکی‌بازان، مدت زمانی بین 45-150 ثانیه به رقابت پرداختند. آن‌ها 4.8 گرم بتا آلانین را به مدت 5 هفته مصرف کردند. از این اسکی‌بازان خواسته شده بود تا به مدت 90 ثانیه، حرکت‌های پرش برعکس روی جعبه را انجام بدهند.

در تحقیق آخر، طی 6 هفته به 27 نفر از دوچرخه‌سواران به میزان 6.4 بتا آلانین و قرص شکر دادند. قبل از یک مسابقه 1 ساعته، آن‌ها بتا آلانین مصرف کردند و مشخص شد: عملکرد گروهی که بتا آلانین مصرف کرده بود، نسبت به گروه دیگر کمتر هم شده بود!!

این تحقیق پیشنهاد داده بود که: بتا آلانین لزوماً برای تمرینات بلند مدت، مفید نیست!

پس معلوم شد که: بتا آلانین در تمرینات کوتاه مدت اثر خوبی دارد ولی در تمرینات بلند مدت عملکرد مورد انتظار را ایجاد نمی‌کند!

با همه این تفاسیر، باید قبل از اینکه دست به جیب شوید و این مکمل را مصرف کنید، مشخص کنید که تمرینات شما از کدام نوع است؟!

مجله بین المللی ورزش و متابولیسم تمرینی، 19 تحقیق مختلف در رابطه با بتا آلانین را مورد بررسی قرار داد. این بررسی در سال 2014 منتشر شد. در این تحقیقات، مصرف بتا آلانین پیشنهاد شده بود و اثر آن بر عملکرد تمرینی مورد تایید قرار گرفته بود.

از طرف دیگر، در این مطالعه، زنان و مردان به صورت جداگانه مورد مطالعه قرار نگرفته‌اند، چرا که مردان به طور طبیعی مقدار بیشتری کارنوزین دارند. این کار را برای مقایسه اثر این مکمل، مشکل‌تر می‌کند.

یک نکته مهم دیگر، تعداد شرکت‌کنندگان در این مطالعات بود که برای یک بررسی دقیق علمی خیلی کوچک است.

مصرف بتا آلانین برای بهبود استقامت عضلانی مفید است اما یک روش معجزه‌آسا نیست.

تحلیل مطالعات صورت گرفته روی بتا آلانین که سال 2012 صورت گرفت نشان می‌دهد: مصرف بتا آلانین باعث افزایش اندک اما پایدار استقامت می‌شود. (2.85 درصد)

نکته: این اثر در تمرینات 1-4 دقیقه‌ای دیده شده است.

در تحقیق مهمی، شرکت کنندگان را به 2 گروه تقسیم کردند:

همان‌طور که انتظار می‌رفت، بتا آلانین باعث بهبود رکورد تکرار بیشینه نشده بود اما باعث بهبود حجم تمرینی شده بود. گروه 1، 18 درصد بیشتر وزنه در هر جلسه جابه‌جا کردند و 22 درصد تکرار بیشتر انجام دادند.

این نتایج در تحقیق دیگری هم مورد تایید قرار گرفته‌اند.

تحقیقی، 45 مرد را به 2 گروه تقسیم کرد.

این 2 گروه، 3 جلسه تمرینات اینتروال را در هفته به مدت 6 هفته انجام می‌دادند. در انتهای تحقیق، مشخص شد: گروه 1 به اندازه 900 گرم عضله ساخت و گروه 2 هیچ رشدی را تجربه نکرد.

تحقیقات دیگر نیز، چنین نتایجی را در رشد عضلانی نشان می‌دهند. البته، این رشد زیادی نیست.

2 شکل اصلی بتا آلانین در بازار وجود دارد: ژنریک و CarnoSyn که توسط Natural Alternatives International توسعه یافته است. هر دو به صورت مصنوعی در آزمایشگاه ساخته می‌شوند.

CarnoSyn شکلی از بتا آلانین است که یک ماده غذایی جدید (NDI) تایید شده توسط سازمان غذا و داروی آمریکا FDA است و وضعیت افزودنی مجاز GRAS خود تایید شده دارد.

این لزوماً به این معنی نیست که CarnoSyn بهتر از بتا آلانین ژنریک است.

بتا آلانین ژنریک که 100% خالص باشد به همان اندازه CarnoSyn خوب است اما نکته این است که: از یک برند معتبر خرید کنید که هم مواد اولیه ورودی و هم محصولات خروجی خود را آزمایش می‌کند و حتی بهتر است اگر آن‌ها آزمایش‌های شخص ثالث را برای تأیید ادعاهای برچسب به صورت عمومی به اشتراک بگذارند.

2 نوع CarnoSyn در بازار وجود دارد:رهش فوری و رهش پایدار.

CarnoSyn با رهش پایدار (SR) همان مزایای رهش فوری را ارائه می‌دهد اما در یک سیستم تحویل پیشرفته بسته‌بندی شده است که امکان دوز بیشتر و نتایج بهتر را فراهم می‌کند. این 2 شکل را می‌توان به طور جداگانه استفاده کرد اما ترکیب مکمل‌های رهش فوری و رهش پایدار به کاربران این امکان را می‌دهد که دوز خود را برای مقادیر بالاتر انباشته کنند.

اگر می‌خواهید مصرف روزانه بتا آلانین خود را افزایش دهید اما نمی‌خواهید با پارستزی روبه‌رو شوید، رهش پایدار ممکن است انتخاب بهتری باشد.

1 فنجان سینه خرد شده مرغ، بیش از 2 گرم بتا آلانین دارد. مقدار مناسب مصرف بتا آلانین: بین 4-6 گرم است. به بیان دیگر: برای اینکه بتوانید این مقدار بتا آلانین را به بدن برسانید، باید 2-3 فنجان سینه مرغ خرد شده مصرف کنید! (نوش جان!)

اگر نمی‌توانید این مقدار گوشت مرغ مصرف کنید، پس مصرف مکمل را باید در نظر بگیرید. بتا آلانین، بیشتر به صورت کپسول و پودر پیدا می‌شود و همراه با آب یا سایر نوشیدنی‌ها قابل مصرف است.

اگر می‌خواهید دچار حس مور مور روی پوست نشوید بهتر است بیشتر از 800 میلی‌گرم بتا آلانین در روز مصرف نکنید.

معمولاً بتا آلانین را قبل از تمرین مصرف می‌کنند.

انجمن جهانی تغذیه ورزشی (ISSN): روزانه 4-6 میلی‌گرم برای 4 هفته.

کمیته جهانی المپیک (IOC): 65 میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن طی 10-12 هفته.

بتا آلانین مثل کراتین است و نیاز به زمان برای اثرگذاری دارد. چند هفته طول می‌کشد تا سطح کارنوزین در بدن افزایش پیدا کند تا شاهد بهبود عملکرد عضلانی باشید.

فرق بین کپسول و پودر، در مدت زمان آزاد شدن آن در بدن است. با این همه، بتا آلانین از جمله مکمل‌هایی است که برای مصرف آن نیازمند زمان مصرف خاصی مثل قبل یا بعد از باشگاه نیستید!

بعضی از بدنسازان حرفه‌ای پیشنهاد می‌کنند که: این مکمل را همراه با الکترولیت‌ها یا سایر آمینو اسیدها مصرف کنیم تا مزایای آن افزایش پیدا کند. یکی از نکات مثبت این مکمل: قیمت نسبتاً ارزان آن نسبت به سایر مکمل‌هاست!

مسئله مهم در مصرف بتا آلانین: استمرار مصرف این مکمل برای افزایش اثر آن است. عموماً مجبور هستید این مکمل را هر روز مصرف کنید!

در حال حاضر هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد: مصرف طولانی‌مدت بتا آلانین مضر است یا اینکه مصرف بتا آلانین برای مدتی، سطوح طبیعی کارنوزین را پس از دوره مصرف مکمل به طور منفی تحت تأثیر قرار می‌دهد.

به طور خلاصه: هیچ پیشنهادی مبنی بر لزوم دوره‌ای مصرف کردن بتا آلانین وجود ندارد.

پس از اینکه ورزشکار دیگر بتا آلانین مصرف نمی‌کند، در واقع مدت زمان زیادی طول می‌کشد تا سطوح کارنوزین به حالت عادی بازگردد، زیرا کارنوزین یک متابولیت بسیار پایدار است.

به عنوان یک مرجع، غلظت‌های طبیعی کارنوزین عضلانی بین 5-10 میلی‌مولار است (در ورزشکاران بی‌هوازی بیشتر). 4 هفته مصرف 6.4 گرم بتا آلانین در روز، کارنوزین عضلانی را بیش از 60% افزایش داده و به 8-16 میلی‌مولار می‌رساند.

پس از قطع مصرف مکمل بتا آلانین، کارنوزین عضلانی با نرخ تنها 0.2 میلی‌مولار در هفته کاهش می‌یابد! این بدان معناست که: حدود 15 هفته (تقریباً 4 ماه) طول می‌کشد تا به سطح پایه بازگردد.

همین الان اثرات جانبی زیادی در رابطه با مصرف بتا آلانین گزارش نشده است. یک فراتحلیل نشان می‌دهد: مصرف بتا آلانین باعث بروز هیچ اثر جانبی روی سلامتی انسانی نمی‌شود.

گزارشاتی که تاکنون منتشر شده است شامل موارد زیر است:

نکته: از نظر پزشکی به این حالت، پارستزی می‌گویند. با اینکه آزاردهنده است اما بی‌خطر است.

نکته جالب: البته، همه شاهد این اثر جانبی نیستند. اگر می‌خواهید شاهد مور مور شدن پوست‌تان نباشید 3 راه دارید:

همان‌طور که اشاره کردم: مطالعات زیادی در رابطه با این مکمل صورت نگرفته است. هم‌چنین کاملاً مشخص نیست آیا سطح بالای کارنوزین در بدن، واقعاً به افزایش عملکرد کمک می‌کند یا نه!

یک قانون کلی برای بدنسازان تازه‌کار وجود دارد و آن اینکه: به بدن اجازه بدهید تا از طریق تمرین و تغذیه به طور طبیعی تا جایی که می‌تواند، پیشرفت کند و اگر به مرحله‌ای رسیدید که به شما لقب یک بدنساز سطح متوسط به بالا دادند، (معمولاً پس از 2 سال) در این زمان می‌توانید سراغ مکمل‌هایی از جنس بتا آلانین بروید تا به شما کمک کند تا به یک سطح جدید برسید.